فست فشن و آسیب های آن

شاید اصطلاح فست فشن برای شما آشنا باشد، فست فشن به شرکت های تولید پوشاکی اتلاق می شود که با تولید سریع و سرسام آور و همچنین با قیمت های پایین سعی دارند به سود بیشتری برسند. فست فشن ها در واقع مد را از روی کت واک ها در کمترین زمان ممکن (حداکثر دوهفته) به فروشگاه ها و مغازه ها می آورند. به عبارتی دیگر فست فشن به لباس های ارزان، تِرند و یا نمونه های کپی شده از کت واک ها گفته می شود که با سرعت خیلی زیاد به لباس هایی در فروشگاه های خیابانی تبدیل می شوند. از آنجایی که در دنیای مد قانونی برای حق کپی کردن برای طراحان لباس وجود ندارد. برند های فست فشن به راحتی طراحی های برند های لوکس را کپی و به تولید انبوه می رسانند. به طور کلی در ایالات متحده آمریکا برای کالاهایی که “مفید” نامیده می شوند، راهی برای حفاظت از کپی شدن وجود ندارد و تولیدی ها می توانند به راحتی طرح ها را کپی و با کیفیت بسیار پایین تر تولید کنند و این روند همیشه وجود دارد و تنها ممکن است به صورت معنوی مورد انتقاد طراحان اصلی قرار بگیرد. در این مقاله قصد داریم به صورت تخصصی با نحوه ی کار فست فشن ها آشنا شویم، پس همراه با ما باشید.

هدف اصلی فست فشن ها چیست؟

آیا هنگام خرید لباس از برند های فست فشن به این فکر کرده اید که این همه لباس، با مدل های متنوع و با این سرعت چگونه تولید می­شوند؟
یا حتی از خود پرسیده ­اید که من در این زمان به این لباس ­ها نیازی دارم یا نه؟
به شما این اطمینان را می­دهیم که در %۸۰ مواقع، واقعاً به آن لباس نیازی نداشته اید ولی توان مقاومت در برابر تنوع و زرق و برق فروشگاه های لباس را ندارید و اقدام به خرید می‏کنید.
هدف اصلی این شرکت ها دقیقاً همین است! آنها توانسته اند احساس نیاز را در شما تشدید کنند.احساس نیاز به خرید تنها با ورود شما به این فروشگاه ­ها ایجاد نمی­شود. رسانه ها، تبلیغات، سلبریتی ­ها، شبکه های اجتماعی و… به صورت ناخودآگاه در شما تأثیر می­گذارند و یا حتی زمانی که شما دوستان خود را با لباس­ های مختلف در محل کار، مهمانی ها، دانشگاه و … می بینید، شما هم تمایل پیدا می­کنید که با مد روز پیش بروید.

اساس کار فست فشن ها چگونه است؟

هزاران سبک در تولیدات فست فشن ها وجود دارد، به طوری که همه ی ترند ها را شامل می شوند. زمان چرخه ی تولید لباس ها از لحظه ای که لباس ها ترند می شوند و یا در کت واک ها دیده می شوند تا لحظه ای که در قفسه های فروشگاه ها برای فروش چیده می شود بسیار کوتاه است. تولید لباس ها در کشورهایی مانند چین، بنگلادش و… که نیروی کار بسیار ارزان است صورت می گیرد. زیرا در این کشورها کارگران با دستمزد بسیار پایین و تحت شرایطی سخت و بدون ایمنی کافی هم حاضر هستند کار کنند. لباس های استوک ( لباس هایی که در انبارها مانده و به موقع فروش نرفته اند)، را هر چند روز یک بار برای فروش با قیمت کمتر از قبل، روانه ی فروشگاه های خود می کنند و خریداران تشویق می شوند که به خرید بروند زیرا می دانند که اگر لباس های مورد علاقه ی خود را از میان آن ها تهیه نکنند شانس خرید ارزان را از دست داده اند. جالب است بدانید در این ایده برند Zara پیشگام بوده است. تولید کردن لباس ها با مواد اولیه ی ارزان، به طوری که پس از چند بار پوشیدن دیگر قابل استفاده نیستند و شما آن را به زباله تبدیل کرده و دوباره به خرید نیاز پیدا می کنید.

تأثیرات فست فشن ها بر ما و محیط زیست

استفاده از رنگ های ارزان و شیمیاییِ سمی باعث شده است که صنعت فست فشن یکی از صنایع آلوده کننده ­ی آب های پاک بعد از صنعت کشاورزی به حساب آید. استفاده از پارچه های ارزان قیمت مانند پلی استر، که یکی از مشتقات سوخت های فسیلی است، خود یکی از عوامل گرم شدن زمین است و این نوع الیاف باعث افزایش پلاستیک های تجزیه ناپذیر در سطح زمین شده و هنگام شست و شوی این پارچه ها، پیوند های سطحی آن­ها شکسته شده و وارد آب ها میشوند. حتماً می­گویید پارچه های پنبه ای می­توانند بهترین جایگزین الیاف پلی استر باشند. متأسفانه باید گفت الیاف های طبیعی مانند پنبه هم مشکلات زیادی برای زمین و موجودات زنده ایجاد می­کند. استفاده از آب و آفت کش های سمی برای کشت پنبه خطرات خشکسالی و آلودگی ناشی از سموم را به همراه دارد و کیفیت خاک های حاصلخیز را بسیار کاهش می­دهد. همه ی موارد گفته شده را در نظر بگیرید، حال تصور کنید با افزایش سرعت و مقدار تولید چه بلایی بر سر محیط زیست می ­آید! در واقع این فست فشن ها هستند که فرهنگ “دور انداختن ” را در بین مصرف کنندگان ترویج داده اند.فست فشن این باور را در مردم ایجاد می کند که باید بیشتر و بیشتر خرید کنند، به طوری که همیشه لباس ­های آن ها متناسب با مد روز باشد و از آنجایی که حداکثر دوهفته تولید ترند جدید بیشتر طول نمی­کشد دوباره این احساس نیاز تمدید می­شود و مردم دوست دارند لباس های جدید و مد روز را به کمد لباس خود اضافه کنند.

صنعت پوشاک بزرگ ترین صنعت آلوده جهان

صنعت پوشاک ۱۰٪ از نشر کربن جهانی را تشکیل می دهد و بعد از نفت، بزرگترین صنعت تولید آلودگی در جهان است.
یکی از پارچه های رایج مورد استفاده در این تولیدات، ‪پلی استر است. از پلی استر به دلیل قیمت پایین و تنوع پذیری و خاصیت ضدچروک ‬ استفاده می شود.
پلی استر از فیبرهای مصنوعی پایه نفتی ساخته می شوند و سالانه بالای ۷۰ ملیون بشکه ی نفت برای تولید این پارچه مورد نیاز هست.
پلی استرها نه تنها جزء منابع غیر قابل تجزیه و مضر برای محیط زیست هستند (بعد از تمام شدن عمرشان ۲۰۰ سال طول می کشد تا تجزیه شوند) ،بلکه در تماس با بدن باعث ایجاد بیماری های پوستی ، ابتلا به امراض ریوی و حتی سرطان ها می شوند.
وقتی لباسی با متریال مصنوعی شسته می شود طی فرایند شستشو پلاستیک، میکروفایبر آزاد می شود و این مواد در آب باقی می ماند و در نهایت هم به آب دریا می ریزند.
زندگی موجودات زیر دریایی که جمعیت زیادی از آنها در نهایت غذای انسان هستند به خطر می افتد.
طبق آخرین تحقیقات از دانشگاه plymouth به ازای هر ۱۳ پوند لباس با متریال پلاستیکی در فرایند شستشوی ماشینی ۷۰۰،۰۰۰ رشته ی نازک پلاستیکی آزاد می شود که به طبیعت می رود.
سایر تحقیقات نشان می دهد که ماهی ها، سم شیمیایی میکروپلاستیک ها را جذب می کند و زمانی که در مرحله ی شدید گرسنگی هستند پلاستیک را به عنوان غذا شناسایی می کنند.
در بعضی موارد میکروپلاستیک ها جلوی رشد ماهی ها را تا قبل از اینکه به سن باروری برسند می گیرندو در اکثر موارد باعث مرگ جمعیتی ماهی ها می شوند.
البته نه تنها ماهی ها ، بلکه بر روی اسپرم نهنگ ها و لاک پشت ها هم تاثیر گذار هستند و در نهایت همه ی ما به عنوان مصرف کننده و تولید کننده ی این کالاها در کشتن و آسیب زندگی موجودات زیر اقیانوس ها سهیم هستیم.

میزان هدر رفت آب برای تولید هر لباس

پنبه به عنوان پرکاربردترین متریال برای تولید پارچه در جهان است.
برای تولید پنبه آب و سم شیمیایی خیلی زیادی استفاده میشود ، که میتوان گفت به هردو ایراداتی وارد است .
در بررسی فقط ۲‪/‬۵ درصد از زمین های کشاورزی تولید پنبه و ۱۶٪ از آفت کش های جهان استفاده می شود و اگر بخواهیم عمیق تر به همین یک جمله فکر کنیم حتما کارگران و کشاورزانی که مستقیم در معرض این سموم هستند جلب توجه خواهند کرد.
برای تولید هر ۱ کیلو پنبه ۲۰،۰۰۰ لیتر آب مورد نیاز است. به طور مثال برای تولید یک شلوار جین حدود ۷۰۰۰ لیتر آب استفاده می شود .این میزان معادل مصرف شخصی یک فرد طی ۵-۶ سال است!