به گزارش سرویس فرهنگ و هنر ساعدنیوز، داستان جوانی به نام بهروز است که دست به هر کاری می زند شکست می خورد. بهروز به جای اینکه دلیل ناکامی هایش را بیابد، فکر می کند آدم بدشانسی است و چون بدشانسی هایش تداوم می یابد، دست به خودکشی می زند، اما چون قرص مسهل خورده بود نجات می یابد. بهروز دوباره تصمیم به خودکشی می گیرد ولی این بار یک رزیدنت جوان اعصاب و روان به نام پریسا او را نجات می دهد و برای اینکه مانع خودکشی دوباره او شود قول می دهد دیگر بدشانسی نیاورد و حتی یک شانس خیلی بزرگ هم در انتظارش باشد. بهروز باور می کند اما تهدید می کند که اگر چنین نشود خود را خواهد کشت و این سرآغاز ماجراهای جدیدی است که برای بهروز شکل می گیرد
سینما، حرفه گرانقیمتی است و همه افرادی که در این عرصه فعالیت می کنند متوجه این واقعیت هستند. حتی آن دسته از فیلمسازانی که با سرمایه های دولتی، فیلم می سازند نیز می دانند اگر در روند تولید یک فیلم، در برخی از هزینه ها صرفه جویی کنند، چقدر سود نصیب آنان خواهد شد.این مقدمه برای این بود که خوانندگان این مطلب بدانند در سینمای ایران تحت هیچ شرایطی هیچ کس بدون مقدمه فیلم نمی سازد و همه فیلمسازان با استدلال های منطقی به سراغ این حرفه می روند تا نتیجه کار خوب و آبرومند از کار دربیاید.در چنین شرایطی وقتی فیلمی مانند «کیش و مات» در بخش خصوصی تولید می شود، کاملا واضح است که سازندگان آن از تعاریف اولیه این حرفه با خبر هستند و تلاش می کنند فیلمی بسازند که علاوه بر بازگشت سرمایه، سودی هم نصیب آنها کند تا با به کارگیری آن سراغ ساخت فیلم های بعدی بروند.سینما در کنار ویژگی گران بودن، ویژگی بی رحم بودن را هم دارد. باید فیلمساز خیلی حواسش را جمع کند تا فیلم خوبی بسازد و هرگونه اهمال و کم کاری باعث می شود تا نتیجه کار به جای این که مطلوب تماشاگر باشد، با انتقاد و در نهایت فراموش کردن فیلم مواجه شود. سینما آنقدر بی رحم است که حتی گاهی برای فیلمسازانی که تجربه ساخت فیلم های مختلف را دارند هم شرایطی پیش می آید که فیلم های ضعیفی می سازند و باعث می شوند مخاطب به اعتبار چندین و چند ساله آنها شک کند. شاید این همان مشکلی است که فیلم کیش و مات و سازنده با سابقه اش به آن دچار شده است. در شرایطی که همه عوامل در کنار هم قرار گرفته اند تا نتیجه، فیلمی باشد که صدای خنده تماشاگر را از سینما به خارج از تالار نمایش بکشاند و هر تماشاگری را تبدیل به یک مبلغ پر و پاقرص برای فیلم کند، حاصل کار اثری شده که با ایده آل های فیلمسازی فاصله زیادی دارد.جمشید حیدری در ساخت فیلم جدید خود ترکیبی از بازیگران مختلف را به کار گرفته است. بازیگرانی که برخی از آنها جزو نیمچه ستاره های سینمایی هستند و برخی دیگر نیز به دلیل تعدد حضورشان در تلویزیون به چهره های محبوب مخاطب تبدیل شده اند. اکبر عبدی، شهره لرستانی، علی صادقی، حمید گودرزی، بهنوش بختیاری، نیما شاهرخ شاهی، الناز شاکردوست و.... حتی برای محکم کاری احمد پورمخبر، پیرمرد شیرین زبان فیلم های این چند سال، هم به ترکیب بازیگران فیلم پیوسته است تا در سکانسی کوتاه با شیرین زبانی خود خوراکی مناسب برای تیزرهای فیلم و احتمالا جلب اقبال مخاطبان فراهم کند.حالا این ترکیب در فیلمی حضور یافته است که سوژه خوبی هم دارد. این که جوانی به نام بهروز تبدیل به آدم بدشانسی شده که مرتب دچار بدبیاری می شود و حتی نمی تواند خودکشی هم کند، سوژه بامزه ای است که با کمی صبر، حوصله و اندیشه می توان از آن فیلم خوبی تهیه کرد. در طول فیلم گاهی نشانه هایی از این صبر، حوصله و اندیشه هم دیده می شود. یکی از این بخش ها ابتدای فیلم است که در آن خودکشی این جوان به تصویر کشیده می شود ولی او در خودکشی هم شانس ندارد. در ادامه نیز چند ایده بامزه در فیلم وجود دارد. مثلا جایی که شخصیت اصلی داستان به تصور این که مرده، پرستار را می بیند و تصور می کند در بهشت است صرف نظر از این مساله که ایده مذکور برگرفته از فیلمی خارجی است تا حدود زیادی قابل قبول است و باعث خنده مخاطب می شود.اما مشکل کیش و مات از جایی آغاز می شود که شخصیت های داستان یکی یکی وارد ماجرا می شوند و خیلی هم عجله دارند که زود اتفاقی را رقم بزنند و داستان را پیش ببرند. همین عجله است که منطق داستان را از بین می برد و از یک جایی به بعد مخاطب با قصه ای مواجه می شود که برای اغلب اتفاق های آن هیچ پیش زمینه منطقی ای چیده نشده تا داستان باورپذیر شود. می توان فهرستی از این اتفاق های غیر منطقی را پشت سر هم ردیف کرد. مثلا این که خانم دکتر جذاب و جوانی به نام پریسا تصمیم می گیرد برای نگارش پایان نامه خود برای بهروز شانس ایجاد کند. این که به طور اتفاقی تمام شانس های اولیه ای که ایجاد می شود نصیب صاحبخانه ای می شود که معلوم نیست در پیشبرد داستان چه نقشی دارد، این که خانم دکتر برای نوشتن پایان نامه عجله دارد و باید زودتر به خارج از کشور برود. او ظاهرا نامزدی هم دارد که برای رفتن به آمریکا باید با این خانم ازدواج کند. نامزدی که راننده عمویش است. عمویی که صاحب کارخانه ای بزرگ است. کارخانه ای که نیاز به یک مدیر دارد و این مدیر کسی نیست جز همان جوان بدشانس که دست بر قضا سال ها قبل با مدرک مدیریت فارغ التحصیل شده و به همین دلیل شرایط خوبی برای پذیرفتن مدیریت کارخانه دارد.هرچه فیلم پیش می رود، به نظر می رسد قرار نیست ضعف های آن خاتمه یابد. داستان فیلم هم حکایت همان سنگ بزرگی است که خوب زده نشده است. مثلا به این نکته توجه کنید بنیامین که در تمام طول فیلم شاهد حرکت های لوده گونه او بوده ایم چطور از حساب و کتاب کارخانه سر در می آورد و متوجه دزدی می شود! یا چگونه است که پرتاب نیزه و فرو رفتن آن به پای بهروز به شکلی عادی خاتمه می یابد و در نهایت چنین زخم عمیقی که می تواند باعث مرگ یک انسان و قطع پای او شود، با یک باند پیچی ساده در خانه مداوا می شود! اوج این شاهکار هم جایی است که پول اختلاس شده به اشتباه به حساب دختر همسایه بالایی ریخته شده است. شاید اگر کارگردان این امکان را داشت که فیلمی 120 دقیقه ای بسازد، شاهد حضور اجنه و موجودات فضایی هم در فیلم می شدیم!کیش و مات تعداد زیادی بازیگر را به خدمت گرفته تا همه آنها ضعیف ترین نقش های خود را در این فیلم ارائه دهند. از محمدرضا هدایتی تا بهنوش بختیاری تا الناز شاکردوست که تاکنون در سینمای ایران حداقل چند نقش خوب از او دیده ایم. این رفتاری است که با لوکیشن زیبایی مانند شیراز هم صورت گرفته و کل این شهر و اقلیم متفاوت آن در حد دروازه قرآن و حافظیه خلاصه شده است. کیش و مات آنقدر فیلم پیچیده ای است که راجع به آن نمی توان بیش از این قلمفرسایی کرد. شاید تنها کارگردان آن می تواند درباره چنین اثر شلخته ای توضیح دهد و علت ساخت چنین فیلمی را بیان کند.
جمشید حیدری متولد 1330 شیراز، فارغ التحصیل سینما از کانادا است. وی فعالیت سینمایی را سال 1350 به عنوان دستیار کارگردان، تدوین گر و سازنده آنونس آغاز کرد. سازنده اولین فیلم سینمایی جنگی با نام مرز می باشد و از دیگر فعالیت های وی ساخت فیلم های کوتاه و سریال نیز می باشد.
حمید گودرزی، الناز شاکردوست، نیما شاهرخ شاهی، بهنوش بختیاری، علی صادقی، محمدرضا هدایتی، احمد پورمخبر، هاشم روحانی، ناصر سهرابی، رحیم هودی، اکبر عبدی، شهره لرستانی، مجید مشیری، سعید پیردوست، مهدی میامی، پوراندخت مهیمن
تهیه کننده و کارگردان: جمشید حیدری، فیلمنامه : خشایار الوند پیمان قاسم خانی، مدیر فیلمبرداری: علی صادقی، چهره پرداز، مسعود ولدبیگی، مدیر تولید، خسروتسلیمی، مدیر تدارکات: مجتبی عربی، مجری طرح و مدیر روابط عمومی: ناصر سهرابی، تدوین: روزبه حیدری، منشی صحنه و برنامه ریز: گلچهره دانش، دستیار اول کارگردان: ابراهیم صمیمی، دستیار دوم کارگردان: امین پاییزی، صدابردار و صداگزار: محمد حقیقی، طراح صحنه و لباس: رضا مهدی زاد، انتخاب بازیگر: شهرام زمانی، سرمایه گزاران: جمشید حیدری و مهندس حمید مددی فر، دستیار اول فیلمبرداری:میکائیل ندائی، دستیار دوم فیلمبردار: حسین قطا، مسئول نور: علی کنگرلو، دستیار لباس: آلما گشتاسب، دستیار صحنه: داوود امیربهادری، مجریان گریم: رحیم نداف فرد و شهرزاد بیگلر بیگی قاجار،دستیار صدا: هادی بهشتی زاد
ژانر :اجتماعی، کمدی
زبان : فارسی
امتیاز IMDb: امتیاز 3.67 از 10
