وقتی آیت‌الله خامنه‌ای از سوی یک مأمور تهدید به کشتن شد

به گزارش سرویس سیاست پایگاه خبری ساعدنیوز،‌ به نقل از خبرآنلاین، کتاب «خون دلی که لعل شد» روایت خاطرات حضرت آیت الله خامنه ای رهبر معظم انقلاب، از زندان ها و تبعید دوران مبارزات انقلاب اسلامی است. در بخشی از کتاب خاطره ای از حضور رهبر انقلاب در زندان شاهنشاهی و شنیدن خبر درگذشت جمال عبدالناصر در زندان نقل شده است که در ادامه می خوانید؛

در میان زندانیان، گروهبانی ترک زبان از اهالی استان آذربایجان بود که به دلیلی پیش پا افتاده، به شش ماه زندان محکوم شده بود. به او اجازه داده شده بود که فضای کوچکی را در نزدیکی سرویس های بهداشتی برای چای درست کردن و فروختن به زندانیان در اختیار بگیرد! من با او به ترکی صبحت می کردم و به همین خاطر نوعی انس و محبت میان ما ایجاد شد. ارتشی ها دور آن مکان گرد می امدند و چای می خوردند. البته من در این جلسه آنها شرکت نمی کردم، زیرا خروج من از سلول ممنوع بود. از این گذشته، تمایلی هم به رفتن به آن محل نامناسب نداشتم؛ اما در عین حال جزو مشتریان این گروهبان بودم. او برایم چای را به سلول می آورد و من پول آن را نقداً به او می پرداختم. و این چنین بود که سه عامل؛ زندان،زبان مشترک، و مشتری خوب بودن من، باعث رابطه میان من و این فرد شد.

صبح یکی از روزها، من همراه دیگر زندانیان در محوطه باز بودیم؛ چون گاهی به ما اجازه استفاده از آفتاب داده می شد. من معمولاً در گوشه ای از حیاط زندان می نشستم، ارتشی ها دور من می نشستند، و من با صحبت های گوناگون - اعمّ از داستان، اخبار و نکات جالب - سرشان را گرم می کردم. یک روز رشته سخن به کمونیست ها کشیده شد، که در آن سال ها حضور پررنگی نداشتند؛ بلکه نخستین فعالیت های انها در همان سال بخصوص ظهور یافت. در مدتی که در زندان بودم، تعدادی از جوانان را آوردند و به اتهام کمونیست بودن به زندان انداختند.

رژیم پهلوی هم این فعالیت ها را بزرگ جلوه می داد. گروهبان یاد شده، با اظهار تنفر شدید خود از کمونیست ها و ادعای اینکه وقتی کمونیست ها در سال 1325 در آذربایجان دولت مستقل تشکیل دادند، تعدادی از آنها را کشته، در بحث ما شرکت می کرد. او ساواک را سرزنش می کرد که با کمونیست ها برخورد شدید نمی کند، و با قاطعیت می گفت: «اگر ساواک به من اجازه بدهد، من می توانم کمونیست ها را یکی یکی بکشم، بدون اینکه احدی از آن مقطع شود! اما ساواک با اینها مدارا می کند و اینها را به زندان می اندازد تا به راحتی بخورند و بخوابند!» او مرتباً ساواک را مورد سرزنش قرار می داد که چرا به او اجازه کشتن این کمونیست های زندانی را نمی دهد!

به ذهنم گذشت که با این مرد شوخی کنم. به او گفتم: اگر ساواک به تو دستور قتل مرا بدهد، چه؟ فوراً با لحن قاطع گفت: به جدّت می کُشم!

او به جدّ من سوگند می خورد، چون به خاطر عمامه سیاه من، از انتساب من به نبیّ اکرم (ص) مطلع بود. از این گذشته، ما با یکدیگر - چنان که گفتم - وجوه مشترک بسیاری هم داشتیم. اما با وجود همه اینها، با جدّیّت تمام می گفت: «می کُشم»!

این نمونه ای از ثمرات مغزشویی در بین نظامیان آن زمان بود.