به گزارش سرویس چندرسانه‌ای پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، آوای آسمانی و بی‌همتای استاد محمدرضا شجریان در اجرای این غزل ناب از سعدی، یکی از درخشان‌ترین و ماندگارترین نمونه‌های موسیقی اصیل ایرانی است؛ اثری که با تسلط کامل بر ارکان آواز و به‌کارگیری تحریرهای خیره‌کننده، عمق معانی عرفانی و عاشقانه‌ی کلام سعدی را به جان مخاطب می‌نشاند. این اجرای پرشکوه، تجلی‌گاه پیوند میان شعر کلاسیک پارسی و هنر حنجره‌ای بی‌نظیر خسرو آواز ایران است که در هر نت آن، رنج و اشتیاق انسان دلداده به تصویر کشیده می‌شود.
انتخاب این غزل پرمغز با مطلع «بگذار تا مقابل روی تو بگذریم»، فرصتی فراهم کرده است تا استاد شجریان با مهارت مثال‌زدنی خود در تلفیق شعر و موسیقی، فضایی حزن‌انگیز، پرشور و روح‌نواز خلق کند. گردش‌های آوایی دقیق، اوج‌گیری‌های متناسب با معنای ابیات و فرودهای به¬موقع، نشان‌دهنده احاطه کامل او بر ریشه‌های موسیقی دستگاهی ایران و درک عمیقش از ادبیات کهن است.
این اثر ارزشمند نه‌تنها سندی بر عظمت هنر آوازخوانی در ایران زمین است، بلکه به عنوان مرجعی کلاسیک برای علاقه‌مندان به موسیقی اصیل و شعر سعدی شناخته می‌شود. بازنشر و شنیدن دوباره این اجرای فاخر، بار دیگر یادآور میراث گرانبهای هنرمندی است که نوای گرم او تا ابد در تار و پود فرهنگ این مرزوبوم جاودانه خواهد ماند.
بگذار تا مقابل روی تو بگذریم
دزدیده در شمایل خوب تو بنگریم
شوق است در جدایی و جُور است در نظر
هم جُور به که طاقت شوقت نیاوریم
روی ار به روی ما نکنی، حکم از آن توست
بازآ که روی در قدمانت بگستریم
ما را سَری‌ست با تو که گر خلق روزگار
دشمن شوند و سَر برود هم بر آن سَریم
گفتی: «ز خاک بیشترند اهل عشق من»
از خاک بیشتر نه، که از خاک کمتریم
ما با توایم و با تو نه‌ایم، اینت بلعجب
در حلقه‌ایم با تو و چون حلقه بر دریم
نه بوی مهر می‌شنویم از تو ای عجب
نه روی آن که مهر دگر کس بپروریم
از دشمنان برند شکایت به دوستان
چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم؟
ما خود نمی‌رویم دوان در قفای کس
آن می‌برد که ما به کمند وی اندریم
سعدی تو کیستی؟ که در این حلقهٔ کمند
چندان فتاده‌اند که ما صید لاغریم
کدام بیت از این غزل بر دل شما می‌نشیند؟
نوای جاودانه استاد محمدرضا شجریان و خوانش استادانه اشعار سعدی چه حس‌وحالی را در شما زنده می‌کند؟ نظرات، خاطرات و ابیات محبوب خود از این اجرای ماندگار را با ما به اشتراک بگذارید!
