به گزارش سرویس سیاست پایگاه خبری ساعدنیوز، حسن رحیمپور ازغدی، عضو شورایعالی انقلابفرهنگی در تجمع شبانه مردم نازیآباد تهران، با اشاره به تحولات اخیر و ایستادگی بینظیر ملت ایران، روایاتی شنیدنی از حیرت قدرتهای جهانی و همچنین سلوک و شوق شهادت مقام معظم رهبری بیان کرد.
رحیمپور ازغدی در ابتدای سخنان خود با اشاره به سفر اخیر مقامات کشورمان به روسیه و چین، اظهار داشت: عالیترین مقامات این دو کشور، از جمله رؤسای جمهور روسیه و چین، صراحتاً اعلام کردند که طبق اطلاعات آنها، تهاجم اخیر به ایران، بزرگترین لشکرکشی تاریخ پس از جنگ جهانی دوم بوده است. دشمنان مطمئن بودند که با این حجم از حمله، هر کشوری باشد ظرف یک یا دو روز سقوط کرده یا تسلیم میشود.وی افزود: آنها اذعان کردند که سه اتفاق شگفتانگیز در ایران رخ داد که هیچکس در دنیا آن را باور نمیکرد و نشان داد که هیچ ملتی در جهان شبیه ملت ایران نیست.
عضو شورایعالی انقلابفرهنگی در تبیین این سه اتفاق غیرمنتظره تصریح کرد: نخستین مسئله این بود که هر ملت دیگری جای شما بود، پیش از آغاز بمباران فرار میکرد و سیل مهاجرت به راه میافتاد. حتی کشورهای همسایه مرزهای خود را برای کنترل میلیونها آواره ایرانی آماده کرده بودند؛ اما مردم ایران در اوج بمباران و با وجود تمام مشکلات اقتصادی، نهتنها خانهها را ترک نکردند و به جان هم نیفتادند، بلکه در خیابانها حاضر شدند و به یکدیگر یاری رساندند.وی ادامه داد: شگفتی دوم، حفظ ساختار و اقتدار نظامی کشور بود. هیچکس باور نمیکرد در شرایطی که رهبر ایران و تمامی فرماندهان رده یک و دو ارتش و سپاه در عرض یک ساعت هدف قرار گرفته و به شهادت برسند، نیروهای رزمی بدون ازهمپاشیدگی، باقدرت و صلابت به جنگ ادامه دهند؛ گویی هیچ اتفاقی رخ نداده است. درحالیکه در ارتشهای مدعی مانند آمریکا، با چنین ضربهای، ساختار نظامی کاملاً فرومیپاشد.رحیمپور ازغدی گفت: شگفتی سوم به سلوک و نگاه رهبر انقلاب در اوج تهدیدات برمیگردد. برخلاف رهبران جهان که در زمان جنگ به امنترین مکانها منتقل میشوند، ایشان پیشنهاد مکرر مسئولان حفاظت برای انتقال به پناهگاه را با یک جمله تاریخی رد کردند: «پس مردم چه؟ مردم کجا بروند؟»
استاد حوزه و دانشگاه در بخش دیگری از سخنان خود به نقل سه خاطره و گزارش از مقاطع مختلف درباره نگاه رهبر معظم انقلاب به مسئله ترور و شهادت پرداخت.وی گفت: در سال 1384 که تهدیدات عملیاتی و احتمال ترور ایشان بدون اعلام رسمی آمریکا شدت گرفته بود، سردار صفوی و نیروهای سپاه حفاظت تصمیم میگیرند بدون اطلاع رهبری، تونل و پناهگاه کوچکی در زیرزمین بیت احداث کنند؛ چرا که میدانستند اگر ایشان مطلع شوند، قطعاً جلوی این کار را خواهند گرفت. وقتی رهبری بعدها متوجه این دغدغهها میشوند، میفرمایند: من اگر شهید بشوم به نفع انقلاب و کشور است. خون من باید کنار خون بچههای این مردم بریزد. من اصلاً نمیخواهم به مرگ طبیعی بمیرم و مرگ من باید مرگ مفیدی (مرگ سرخ) باشد. شما به فکر بعد از من باشید که این مردم و انقلاب راه را باشکوه ادامه دهند.رحیمپور ازغدی ادامه داد: در زمان آغاز تهاجم اخیر، مسئولین سپاه حفاظت بیت مکرراً از ایشان درخواست میکنند که به مکان امن و مناسبی منتقل شوند. پاسخ رهبر انقلاب به این درخواست تنها یک جمله بود: «پس مردم چه؟ مردم کجا بروند؟»وی در ادامه به ایام جنگ 12 روزه اشاره کرد و گفت: چند روز پیش از شهادت سردار سلامی در جنگ 12 روزه، ایشان خدمت رهبر انقلاب میرسند و با اطمینان میگویند که آمریکا و اسرائیل شما را هدف گرفتهاند و باید مکان خود را تغییر دهید. رهبر انقلاب در پاسخ میفرمایند: «اگر من را نکشند، مگر نمیمیرم؟ بهتر است که به دست اینها، یعنی فاسدترین آدمهای جهان و جلوی چشم همه دنیا کشته شوم. بگذارید ما را بزنند.»
رحیمپور ازغدی در پایان با تأکید بر اینکه اکنون در مهمترین گردنه تاریخ جهان و ایران قرار داریم، خاطرنشان کرد: این همان «پیچ تند تاریخی» است که رهبری از آن سخن میگفتند. ایشان با انتخاب آگاهانه شهادت، پیام دادند که «تا اینجا در کنار مردم آمدم، از اینجا به بعد باید خودتان این مسیر را ادامه دهید».وی تصریح کرد: با مقاومت شما مردم، ایران هزار گام به جلو رفت و نباید اجازه داد به عقب برگردد. امروز ایران محبوبترین کشور در هر پنج قاره جهان است و همه دنیا به غیرت و مقاومت شما درود میفرستند. در آینده و در تمام کتابهای تاریخ خواهند نوشت که مسیر تاریخ در ایران تغییر کرد، ابرقدرتها تحقیر شدند و به خاک سیاه نشستند، و مستضعفین عزیز شدند. امروز «جرئت مقاومت» و «قدرت جنگیدن» با هم پیوند خورده و این قدرت نظامی، موشکها و پهپادهای ما، دشمنان را عاجز کرده است.
