به گزارش سرویس سیاست پایگاه خبری ساعدنیوز، چهرههای تندرو مجلس، تعدادشان محدود است اما همین تعداد محدود به اندازه همه دویست و هشتاد و چند نماینده دیگر مجلس، صدای بلندی دارند. کمتر روزی است که ویدئویی، مصاحبهای، نوشتهای، چیزی از آنها حاشیهساز نشود. مواضع آنها عمدتاً یک محور مهم دارد و آن هم اینکه جناحی از مسئولان کشور، سرگرم سازش هستند و اگر این نمایندگان محترم دست نجنبانند، مملکت در کام سازشکاری فروخواهد رفت. این مواضع تند، حتی اگر باور سیاسی آنها باشد و مثلاً خداینکرده ابزار سیاسیشان نباشد، باز هم با جفاهای بسیاری همراه است.
مهمترین جفا، فهم این جماعت از جمهوری اسلامی است؛ نظامی که قرائتی تازه از حکمرانی مردمی و دینی است و کارآمدی خود را بارها در شرایط صعب اثبات کرده است. تصور اینکه این نظام آبدیده، در شرایطی مثل شرایط خطیر این روزهای کشور، کارآمدی لازم را برای اعمال آنچه قوای حاکمیتی است ندارد، جفایی است در حق جمهوری اسلامی و بهویژه این جفا وقتی نابخشودنی خواهد بود که از سوی شماری از نمایندگان مجلس، به عنوان بخشی از کارگزاران نظام، به جمهوری اسلامی نسبت داده شده باشد. این ادعای کودکانه که رئیس یکی از قوا، بدون اذن رهبر معظم انقلاب در امری همچون آتشبس، دست به اقدامی زده، پیش از آنکه جفایی در حق رهبر معظم انقلاب و رئیس یکی از قوا باشد، جفا در حق جمهوری اسلامی است.
فهم نارسا از ساختار نظام، جفای دیگری است که در این قبیل موضعگیریها رخ میدهد. بیتوجهی به بدیهیات حکمرانی، همچون اصل تفکیک قوا یا اصل فرماندهی قوای نظامی، اگر فهم نارسا از ساختار مترقی جمهوری اسلامی نیست پس چیست؟ جایی که کودکان دبستانی در درسهای کتاب اجتماعی میخوانند که قوای نظامی از فرماندهی کل قوا دستور میگیرند که همان مقام معظم رهبری است، اینکه نماینده مجلس با ادبیاتی نازل و سخیف رئیس جمهور را متهم کند که خودسرانه آتشبس را پذیرفته، چه تعبیر و تفسیری میتواند داشته باشد؟
دردناکتر از اینها، جفای دیگری است که ناظر به زمان طرح این ترّهات است؛ این اتهامپراکنیهای کودکانه در شرایطی اتفاق میافتد که کشور بیشتر از هروقت دیگری به وحدت کلمه محتاج است؛ جایی که مردم، تنگدستانه چشم بر همه مضایق معیشتی بستهاند و همدلانه زیر پرچم کشور گردآمدهاند آیا شایسته است فهمهای نارسا، خوراک خبری برای رسانههای بیگانه فراهم کنند که: آی دنیا! بیایید و ببینید بین مسئولان جمهوری اسلامی چه خبر است!
آن فهم نارسایی که یک نامه مشورتی بین دو رکن از ارکان حاکمیت را تحت فشار قرار دادن رهبری و تهدید به استعفا میداند چه درکی از مناسبات حاکمیتی دارد؟ این فهم نارسا چه درکی از فرایندهای تصمیمگیری در سطوح عالی حاکمیت دارد؟
به این فهم نارسا، آن فهم نارسای دیگر را هم باید افزود که حتی فرایند قانونی انتخاب رئیس مجلس شورای اسلامی را زیرسؤال میبرد تا دانسته و ندانسته، جفایی تازه در حق جمهوری اسلامی روا داشته باشد.
کاش کسی از عقلای قوم بیندیشد که سرانجام با این جماعت جفاکار چه باید بکنیم؟
منبع روزنامه قدس
ساعدنیوز در فضای مجازی
