امیر عابدینی: نباید لیگ را تعطیل کنیم؛ باید آن را در مناطق آرام برگزار کرد؛نماینده‌ای که به علی دایی توهین کرده، از این حرف‌ها زیاد می‌زند

به گزارش سرویس ورزش ساعدنیوز، مدیرعامل پیشین پرسپولیس در مورد دوگانه حضور یا عدم حضور در جام جهانی به روزنامه اعتماد گفت: «نمی‌توان اجازه داد دیگران برای ورزش تصمیم بگیرند. ما باید در رقابت‌های جام جهانی حضور داشته باشیم؛ جام جهانی متعلق به فوتبال است و به منطقه خاصی محدود نیست. هر جا که برگزار شود، باید شرکت کنیم و از توان خود دفاع کنیم. نباید بترسیم؛ باید باور داشته باشیم که می‌توانیم.»

او در ادامه به بحث ادامه یا توقف لیگ برتر پرداخت و گفت: «مسابقات را نیز باید بررسی کنیم و ببینیم در کجا امکان برگزاری آنها وجود دارد. یک زمین چمن فوتبال تا به حال خورده نشده. می‌توان در مناطقی که آرامش بیشتری دارند، مسابقات را برگزار کرد. نمی‌توان گفت که مسابقات برگزار نمی‌شود؛ باید آنها را برگزار کنیم. رشته‌های مختلف ورزشی باید به فعالیت خود ادامه دهند. اگر به یاد داشته باشید، حتی در زمان جنگ نیز، با وجود شهادت برخی بازیکنان، فوتبال متوقف نشد، زیرا فوتبال بخشی از چرخه زندگی است. در ایلام صدام یک زمین فوتبال را بمباران کرد. بچه‌های ما شهید شدند اما فوتبال نخوابید. فوتبال بخشی از چرخه زندگی است.»

عابدینی در ادامه و در پاسخ به مشکل برخی تیم‌ها در مورد تامین بودجه اردوی بلندمدت جهت ادامه لیگ اظهار داشت: «باید بازی‌ها را مدیریت کرد. اول از همه هیچ تیمی نباید سقوط کند. به نظر من، برای قهرمانی هم شرایط مشخص است. می‌توان جدول را ملاک قرار داد. برای سقوط هم باید همه‌چیز را به فصل بعد موکول کرد. اما برای تعیین نهایی تیم‌ها، به‌ویژه برای معرفی نمایندگان به آسیا، باید مسابقات برگزار شود. هر پیشنهادی که مطرح شود، باید با در نظر گرفتن شرایط باشگاه‌ها باشد، زیرا آنها باید بار اصلی را به دوش بکشند. من معتقدم می‌توان رقابت‌ها را به‌صورت شش‌جانبه میان تیم‌های بالای جدول برگزار کرد. فاصله امتیازی تیم‌های اول تا پنجم یا ششم بسیار کم است و رقابت فشرده‌ای وجود دارد. می‌توان شش تیم بالای جدول را انتخاب کرد، آنها را در دو گروه سه‌تیمی قرار داد و سپس تیم‌های برتر هر گروه به مرحله نهایی صعود کنند و به‌صورت ضربدری بازی کنند تا فینال برگزار شود. این روش می‌تواند سریع‌تر به نتیجه برسد.

عابدینی در مورد تیم ملی و بازی دوستانه در ترکیه هم نکات جالبی مطرح کرد: «بازی با نیجریه را دیدم. بازیکنان از درون، شادابی نداشتند و این طبیعی است. ما باید شرایط کشور خود را در نظر بگیریم، ما کشوری جنگ‌زده هستیم. اما در عین حال به اطراف نیز نگاه کنیم. برای مثال، اوکراین با وجود فشارهای بسیار زیاد، در مسابقات شرکت کرد و عملکرد خوبی داشت. این کشور آسیب‌های زیادی دیده و مهاجران بسیاری داشته، اما همچنان در رقابت‌ها حضور پیدا کرده است. ما نیز باید باور داشته باشیم که اگر فوتبال بخشی از زندگی است، باید ادامه پیدا کند، بر اساس بضاعت خودمان. البته غم و اندوه در درون ما وجود دارد و این طبیعی است، اما نباید مانع تصمیم‌گیری صحیح شود. این احساسات ممکن است اجازه ندهد درست تصمیم بگیریم یا شادی را تجربه کنیم. بنابراین، باید از متخصصان روان‌شناسی کمک گرفت تا شرایطی ایجاد شود که بازیکنان با روحیه مناسب به کار خود ادامه دهند. در دوران جنگ هشت ساله نیز، رزمندگان با روحیه و نشاط در عملیات‌ها شرکت می‌کردند و کمتر پیش می‌آمد که کسی با اندوه شدید وارد میدان شود. آن زمان شعاری بین بچه‌ها رایج بود که می‌گفت رزمنده لبخند بزن! این شعار واقعی بود و شما طراوت و شادی را بین بچه‌ها و حین عملیات‌هایی که انجام می‌دادند می‌دیدید. بسیار کم پیش می‌آمد کسی غمباد بگیرد. این روحیه را در ارکان مختلف زندگی لازم داریم.»
عابدینی در پاسخ به این سوال که اگر شما رییس فدراسیون بودید، آیا تیم ملی را به اردوهای بلندمدت خارجی می‌فرستادید؟ توضیح داد: «نه. به نظر من، اردوهای 15روزه کافی است. پس از آن، بازیکنان باید به کشور بازگردند و حداقل 10 روز در کنار خانواده‌های خود باشند، سپس دوباره به اردو بروند. باید شرایطی فراهم شود که بازیکنان احساس تعلق به کشور و خانواده داشته باشند و شادابی در زندگی آنها حفظ شود. نمی‌توان همه‌چیز را متوقف کرد و در اندوه باقی ماند.»

یکی از بحث‌های جنجالی چند روز گذشته ماجرای حمله یک نماینده مجلس به علی دایی بوده است. او خواستار برخورد قوه قضاییه با دایی و مصادره اموال او شده بود. همچنین یکی از اعضای شورای شهر تهران مدعی شد خیابانی که به نام علی دایی ثبت شده عوض می‌شود.

عابدینی در این رابطه گفت: «آقای نماینده از این حرف‌ها زیاد می‌زند. اگر به حرف او بود که ما الان رهبر نداشتیم. من معتقدم چنین برخوردهایی درست نیست. ایشان گاهی فرصت‌هایی به دست می‌آورد که خودش را نشان بدهد. برخی افراد باید باور کنند انقلاب و کشور را مصادره نکردند. این کشور و سرزمین مصادره شدنی نیست. این کشور شمایل دارد، بافت دارد، مردم دارد. مردمی که می‌توانند حرف بزنند و گاهی اوقات هم اذیت شدند. شما چه‌کاره‌اید؟ چرا بعضی از شما هر وقت میکروفون دستتان می‌آید یک فرد، یک چهره سیاسی، یک اسطوره یا یک آدم معمولی را می‌کوبی؟ یک فرد هم خط شما نیست ولی نظر دارد. برخی افراد هر زمان که تریبون در اختیارشان قرار می‌گیرد، دیگران را مورد حمله قرار می‌دهند، در حالی که این کشور متعلق به همه مردم است و هیچ‌کس حق ندارد آب و خاک مرا از من بگیرد بعد بگوید من مدعی‌ام تو نیستی. این فقط راجع به علی دایی نیست. راجع به هر کسی است که وی تصور می‌کند او حق نیست و خودش حق است. آدم‌هایی که با ایشان مناظره کردند در بند هستند ولی ایشان آزاد است. همین حرفی که این آقا زده بود را کس دیگری می‌زد الان کجا بود؟ حالا چرا باید دایی محاکمه شود؟ بچه‌ها احساسی هستند و گاهی حرف‌هایی می‌زنند. اینها سیاسی نیستند. کار به جایی می‌رسد که یک بازیکن که خیلی خوب دریبل می‌زد آنقدر خودش را می‌بازد که می‌رود راجع به شعائر و مقدسات ما حرف‌هایی می‌زند که منفور می‌شود. از آغوش ما بروند بیرون معلوم نیست چه می‌شود. ما نباید آغوش‌مان را اقتصادی کنیم. این آغوش باید برای این ملت گرم باشد. ملت را در آغوش بگیریم. آن وقت در این ملت مخالف من و شما هم هستند آقای نماینده!»