به گزارش سرویس ورزشی پایگاه خبری ساعدنیوز، انتشار آگهی رسمی فروش «امیرحسین محمودی» در روزنامه اطلاعات و سایت رسمی باشگاه پرسپولیس، فراتر از یک تصمیم نقل‌وانتقالاتی نامتعارف، سندی از آشفتگی ساختاری و واکنش‌های هیجانی در مدیریت یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های آسیا است. باشگاهی که به جای حل‌وفصل اختلافات مالی و انضباطی یک بازیکن جوان و ملی‌پوش در اتاق‌های دربسته، نام او را به سبک مزایده‌های اموال مازاد دولتی به صفحه روزنامه‌ها کشاند، عملاً تیشه به ریشه سرمایه فنی، اقتصادی و حیثیتی خود زد.
فوتبال مدرن سال‌هاست که از نگاه ابزاری به بازیکنان فاصله گرفته و ستاره‌های جوان را به عنوان «دارایی‌های استراتژیک» (Strategic Assets) مدیریت می‌کند. وقتی باشگاهی در اوج بحران‌های پس از شکست مقابل فجرسپاسی و با وجود عذرخواهی علنی بازیکن، از درِ لجبازی وارد می‌شود و برای او آگهی فروش صادر می‌کند، شأن انسانی و ورزشی بازیکن را نادیده گرفته است. این رفتار، پیام خطرناکی به رختکن تیم و سایر استعدادهای آکادمی مخابره می‌کند: در این باشگاه، جایگاه شما نه بر اساس کیفیت فنی، بلکه بر مبنای میزان هم‌سویی با سلایق لحظه‌ای مدیران تعیین می‌شود.
از منظر اقتصاد فوتبال، اقدام مدیران پرسپولیس یک خودزنی تمام‌عیار است. در بازار نقل‌وانتقالات، باشگاه فروشنده زمانی دست بالا را دارد که قدرتمند، بی‌نیاز و مسلط بر شرایط نشان دهد. اعلام عمومی و روزنامه‌ای برای فروش یک بازیکن با تعیین ضرب‌الاجل اداری تا 25 آبان، سیگنالِ «استیصال و عجله برای خلاص شدن» را به رقبا می‌دهد. با این کار، باشگاه عملاً ارزش بازاری بازیکنی را که خودش روی آن سرمایه‌گذاری کرده بود، به کف رساند و اهرم چانه‌زنی را دو دستی تقدیم مشتریان داخلی و خارجی کرد.
ابعاد فاجعه زمانی عمیق‌تر می‌شود که مشخص شد نه مهدی تارتار به عنوان سرمربی تیم و نه حتی رئیس هیئت‌مدیره باشگاه، از صدور چنین آگهی‌ای اطلاع نداشته‌اند. این حجم از ناهماهنگی نشان می‌دهد که تصمیم‌گیری در پرسپولیس از ریل کارشناسی و سلسله‌مراتب حرفه‌ای خارج شده و در اختیار محافل محدود و تصمیمات فردی قرار گرفته است. وقتی سرمربی بازیکن را بخشیده اما بخشی از مدیریت بدون هماهنگی او را در ویترین فروش می‌گذارد، اقتدار فنی کادر مربیگری نیز در برابر بازیکنان تضعیف می‌شود.
ریشه اصلی این تنش، شکاف عمیق و غیرمنطقی میان دستمزد بازیکنان جوان و مؤثر با قراردادهای نجومی سایر نفرات تیم بود. به جای آنکه مدیریت باشگاه با اصلاح ساختار دستمزدها و تعریف بندهای پاداش عملکردی، انگیزه این ملی‌پوش جوان را حفظ کند، ساده‌ترین و پرهزینه‌ترین راه یعنی «تقابل رسانه‌ای» را برگزید. جالب آنکه چرخش سریع مالکان باشگاه برای حفظ محمودی، افزایش دستمزد او و احتمال کنار گذاشتن عضو خاطی هیئت‌مدیره، خود بزرگ‌ترین اعتراف به اشتباه بودن این سناریو است.
ماجرای آگهی فروش امیرحسین محمودی به عنوان یکی از عجیب‌ترین پرونده‌های مدیریتی تاریخ لیگ برتر ثبت خواهد شد؛ اتفاقی که نشان داد گاهی در فوتبال ایران، یک تصمیم احساسی در اتاق مدیریت می‌تواند ضربه‌ای به مراتب سنگین‌تر از یک شکست در زمین مسابقه به پیکره یک باشگاه وارد کند.
پایان پیام
