به گزارش سرویس هنر و رسانه پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، بازیگری تنها حفظ دیالوگ و اجرای یک نقش نیست؛ گاهی هنرمند باید چنان در کالبد شخصیتهای متفاوت فرو برود که مخاطب، بازیگر را پشت چهره و رفتار کاراکتر فراموش کند. محمدرضا شریفینیا در گفتوگویی صمیمی، دقیقاً از همین ویژگی سخن گفته و بازیگران چندوجهی را از منظر توانایی ذاتیشان مورد توجه قرار داده است.
شریفینیا با اشاره به بازیگرانی که توانایی ایفای نقشهای متفاوت را دارند، معتقد است میان «بازیکردن چند نقش» و برخورداری از قابلیت واقعی برای تبدیلشدن به شخصیتهای گوناگون تفاوت وجود دارد. به گفته او، در برخی بازیگران ویژگیهایی در بدن، نگاه، تفکر و فیزیک وجود دارد که مجموعه این عناصر میتواند آنها را برای نقشهای کاملاً متفاوت آماده کند.
او در ادامه نام اکبر عبدی را به میان آورد و از او بهعنوان یکی از شاخصترین نمونههای این نوع بازیگری یاد کرد؛ بازیگری که در موقعیتهای مختلف، مخاطب را غافلگیر میکند و میتواند چهرههای متفاوتی از خود ارائه دهد.
شریفینیا درباره عبدی گفت که او نه کتاب خوانده و نه کلاس بازیگری رفته، اما به باور خودش، چیزی در ذات این هنرمند وجود داشته که او را به سمت هنر سوق داده است. توصیف او از عبدی در همین جمله خلاصه میشود: «بچه ذاتی هنره.»
البته آنچه در این صحبت بیش از مسیر آموزشی عبدی اهمیت دارد، نگاه شریفینیا به مفهوم استعداد ذاتی است؛ استعدادی که در کنار تجربه و سالها فعالیت حرفهای میتواند به توانایی خلق شخصیتهای ماندگار منجر شود.
اما بخش دیگری از صحبتهای شریفینیا به معیار جالبی برای سنجش موفقیت یک بازیگر اختصاص داشت: محبوبیت میان تمام اعضای خانواده.
او معتقد است اگر بازیگری بتواند همزمان نظر کودکان، پدر و مادر و دیگر اعضای خانواده را جلب کند، به موفقیت مهمی دست یافته است. از نگاه او، اکبر عبدی نمونهای روشن از همین ویژگی است؛ چراکه در کارنامهاش هم نقشهایی برای مخاطبان کودک دیده میشود و هم آثاری که مخاطب بزرگسال را هدف قرار دادهاند.
این نگاه، جایگاه عبدی را صرفاً بهعنوان یک بازیگر کمدی محدود نمیکند؛ بلکه او را هنرمندی معرفی میکند که توانسته نسلها و سلیقههای مختلف را با خود همراه کند؛ ویژگیای که برای هر بازیگری یک سرمایه ارزشمند محسوب میشود.
در نهایت، صحبتهای شریفینیا بیش از آنکه صرفاً تعریف از یک همکار قدیمی باشد، تأکیدی است بر این حقیقت که در هنر، گاهی فراتر از تکنیک و آموزش، نوعی غریزه، شهود و استعداد درونی وجود دارد که میتواند مسیر یک هنرمند را از دیگران جدا کند؛ همان چیزی که شریفینیا آن را در بازی اکبر عبدی برجسته میداند.
به نظر شما اکبر عبدی را میتوان یکی از «استعدادهای ذاتی» بازیگری ایران دانست؟ 🎭 کدام نقش او بیشتر از همه شما را غافلگیر کرده است؟ نام نقش محبوبتان را بنویسید.
