به گزارش سرویس هنر و رسانه پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، سمفونی خرمشهر ثابت میکند که فرمهای کلاسیک، ظرفیت عجیبی برای گنجاندن دردهای معاصر دارند. وقتی از ارکستراسیون سنگین در این اثر صحبت میکنیم، در واقع از «تعدد صداها» برای بازآفرینی آشوب و شکوه یک شهر سخن میگوییم. برخلاف آثار انتزاعی که صرفاً برای زیبایی شنیداری خلق میشوند، موسیقی برنامهای در این سطح، به مثابه یک «سند تاریخیِ صوتی» عمل میکند. هر ضربهی تیمپانی و هر کششِ آرشهها، تداعیگر گامهایی است که بر خاک خونین خرمشهر برداشته شده تا حافظهای که شاید در کلمات نگنجد، در گوش جانِ مخاطب حک شود.
در این اثر، درام نه در پی رنگآمیزی یک ملودی ساده، بلکه در پی ساختن اتمسفری است که شنونده را به میانه واقعه پرتاب کند. ارکستر در اینجا تنها مجموعهای از سازها نیست، بلکه وجدان بیدار جامعه است. جایی که زبان از بیان ابعاد فاجعه یا حماسه باز میماند، نتهای موسیقی با تکیه بر سنتهای بزرگانی چون شوستاکوویچ یا بتهوون، وارد میدان میشوند تا نشان دهند موسیقی کلاسیک میتواند سیاسیترین و انسانیترین موضعگیری یک هنرمند باشد.
از سوی دیگر، این سمفونی پیوندی میان «تکنیک غربی» و «روح شرقی» برقرار کرده است. آهنگساز با استفاده از زبان جهانی سمفونیک، مظلومیت و مقاومت خرمشهر را از حصار جغرافیا فراتر میبرد. موسیقی کلاسیک در اینجا ثابت میکند که خنثی نیست؛ بلکه در قامت یک «شاهد عینی»، راویِ صادقِ لحظاتی است که در آن، سکوتِ مرگبار جنگ با طنین پیروزی در هم میآمیزد. این موسیقی نه برای سرگرمی، بلکه برای «ماندگاری» ساخته شده است.
توجه توجه! پوشش لحظهای اخبار جنگ
