به گزارش سرویس هنرورسانه ساعدنیوز، یادش بخیر، این گروه سرود و آن نغمههای آشنا، بخشی از هویت گمشدهی دههی شصت و هفتاد ماست. وقتی این تصاویر را میبینیم، انگار دوباره در همان کلاسهای درس با نیمکتهای چوبی و دیوارهای خاکستری نشستهایم. آن روزها که «کی بود کی بود» را با تمام وجودمان همخوانی میکردیم، دنیا برایمان در همین سوالات ساده و جوابهای پاک خلاصه میشد. نگاههای معصومانه و آن لباسهای یکشکل، یادآور دورانی است که دلخوشیها کوچک اما واقعی بودند و تماشای یک برنامهی تلویزیونی تمام دنیایمان را رنگی میکرد.
حالا که سالها از آن روزها گذشته، تماشای دوبارهی این فیلم، حسی از دلتنگی و آرامش را همزمان بیدار میکند. انگار هر بار که این سرود پخش میشود، پلی میزند به دوران کودکیمان؛ زمانی که دغدغهای جز یاد گرفتن درس و بازی با دوستانمان نداشتیم. این برنامه فقط یک قطعه موسیقی یا یک تصویر قدیمی نیست، بلکه بخشی از حافظهی جمعی ماست که با شنیدنش، عطر آن روزها دوباره در فضا میپیچد و یادمان میاندازد که چقدر ساده و بیتکلف بزرگ شدیم. خاطراتی که هیچگاه رنگ نمیبازند و همیشه کنج ذهنمان زنده میمانند.
توجه توجه! پوشش لحظهای اخبار جنگ
