اشک ها و لبخند ها در وداع غریبانه مائده طهماسبی، فرهاد آئیش، شقایق فراهانی، حامد بهداد، رضا کیانیان، رویا افشار و...با ستاره درخشان تئاتر در مراسم یادبود بهناز نازی+فیلم

به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، ‎حامد بهداد که در دانشکده هنر و معماری و نیز آموزشگاه حمید سمندریان همکلاسی بهناز نازی بوده به عنوان نخستین سخنران برنامه، صحبت کردن درباره او را دشوار خواند و گفت: هنوز درگذشت او را باور نکرده‌ایم. هرگز فکر نمی‌کردم یکی از ما به این زودی ما را ترک کند و شکل دیگری از حیات را ادامه دهد.

بهداد با اشاره به عشق وافر بهناز نازی به تئاتر اضافه کرد: تصورم این نبود که تئاتر این چنین برای بهناز جدی باشد. آن زمان ما آرزوهایمان را برمی‌شمردیم و من دوست داشتم وارد سینما شوم و فکر می‌کردم کسی مانند بهناز درباره علاقه‌اش به تئاتر اغراق می‌کند و باورم نمی‌شد که تئاتر را به جذابیت سینما ترجیح بدهد. ما همزمان با آموزش در دانشگاه در آموزشگاه استاد سمندریان آموزش می‌دیدیم.

بهداد با اشاره به دیگر ویژگی‌های بهناز نازی افزود: او بسیار بی‌حاشیه بود با اینکه حضوری قوی و شجاعانه داشت. خیلی زود رشد بچه‌ها را می‌دیدم و به آنان که در تئاتر و سینما بازی می‌کردند، حسرت می‌خوردم و در عین حال افتخار می‌کردم. این شجاعت قدم به قدم در بهناز مشهود بود. وقتی در کار نمایش به شهرت برسید، کم‌کم ممکن است روند کارتان تغییر کند ولی بهناز خیلی سنجیده قدم برمی‌داشت و از همکاری‌های مهمش، همکاری با حمید نعیمی بود.
این بازیگر به یاد همکاری خود با این دو هنرمند برای لحظه‌ای متأثر شد و سپس ادامه داد: بهناز مشخصه جالبی داشت با اینکه زنی مستحکم و شجاع بود اما در خنده‌اش ملاحتی داشت و خنده‌های او را بسیار دوست می‌داشتم. از خنده او جمع می‌شکفت.
او ادامه داد: همه ما از او خاطرات داریم اما بگذارید خاطره‌ای از او بگویم که شاید شما شاهد آن نبوده‌اید.

بهداد سپس خاطره‌ای از دوران دانشجویی خودش و همکلاس بودن با بهناز نازی در سال 73 روایت کرد و گفت: وقتی خبر عزیمت بهناز آمد، اولین نمایشی را از او به یاد دارم که به عنوان اتود دانشگاهی اجرا کرد. او در آن اتود سه برگ پاییزی را بازی کرد که هر یک در برابر خزان مقاومت می‌کرد و با آنها حرف می‌زد و هر یک از برگ‌ها زندگی و مقاومت خود را تعریف می‌کرد. آخرین برگ در برابر تندباد، با دیالوگی به چاه افتاد. آن برگ چه زیبا زندگی کرد و چه غرورآفرین.