به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، استایل آزاده صمدی در این ویدیو، فراتر از یک پوشش ساده، بیانیهای هنری و اصیل از هویت، تاریخ و حماسه ایستادگی ایرانزمین است. در ادامه، تحلیلی بر این استایل منحصربهفرد با محوریت مفهوم «ققنوس کهنسال تاریخ ایران» ارائه میشود:
انتخاب رنگ سفیدِ استخوانی یا شیری برای پیراهن و پارچه رویاگونِ روی سر، انتخابی هوشمندانه است. در بستر تاریخی که بارها آتشِ هجوم و نامهربانی بر پیکر آن باریده، سفید نشانهای از «پاکدامنی، صلح و اصالت الهههای ایران باستان» (مانند آناهیتا) است. ققنوس وطن پس از سوختن در آتشِ بادهای غریب، این بار نهتنها تسلیم خاکستر نشده، بلکه در اوج وقار و با جامه سفیدِ سراسر پاکی، از میان ویرانههای باستانی سر برآورده است.
طراحی بالاتنه لباس با چینهای منظم و عمودی (پلیسه)، تداعیکننده ستونهای استوار و باصلابت معماری هخامنشی و پاسارگاد است. این تقارن و خطوط عمودی، ساختاری تنومند و در عین حال ظریف به استایل بخشیده است. چینها مانند پرهای منسجم یک ققنوسِ آماده پرواز، حس حرکت، پویایی و در عین حال ایستادگی در برابر زمان را القا میکنند.
کمربند پهن و صیقلی به رنگ طلایی (یا برنزی متالیک)، نقطه عطف این استایل است. طلا در فرهنگ ایران باستان نماد خورشید، ابدیت و قدرت بوده است. این کمربند، علاوه بر ایجاد تضاد بصری زیبا با سفیدی لباس، مانند زرهی محافظ بر کمرگاه ققنوس وطن نشسته است؛ نمادی از تمرکز قدرت و مرزهای استواری که فلات ایران را در برابر طوفانهای تاریخ حفظ کردهاند.
پارچه حریر و بلندی که از پشت سر آزاده صمدی در باد رها میشود، فراتر از یک پوشش، کارکردی دراماتیک دارد. این پارچه روان، جلوهای از بالهای فراخ ققنوس است. وزش باد در میان این حریر، روایتگر همان «بادهای غریبی» است که صدمات زیادی به این مرز و بوم زدند، اما عبور باد از میان پارچه و به پرواز درآمدن آن، نشان میدهد که فرهنگ ایرانی در عین اصالت، انعطافپذیر است و با موجهای تاریخی همراه شده اما اصالت خود را دستخوش نابودی نکرده است.
استفاده از اکسسوریها و کیفهایی با المانهای خط میخی یا نقشبرجستههای اساطیری (مانند اسب و پرندگان باستانی) بر روی چرمهای مرغوب، مهر تأییدی بر ستایش تمدن ایرانی در این کالکشن است. این تقابل میان پوشش سنتی/باستانی و اکسسوریهای مدرن، نشان میدهد که زن ایرانی امروز، میراثدار هوشمند تاریخ خویش است.
ساختار طبیعی فلات ایران در طول اعصار تاریخی این مرز و بوم و مرکزیتی که به دلیل داشتن پل ارتباطی بین شرق و غرب عالم داشت باعث شد که این سرزمین سالیان سال در معرض یورش و تهاجمات اقوام و ملل گوناگون قرار گیرد. بدیهی است که این یورش ها توسط اقوامی که دارای فرهنگ و اعتقادات ویژه خود بودند صورت میگرفت و شدیدترین فشارها را بر فرهنگ بومی و سنتی جامعه به وجود میآورد.
بدین گونه قوم ایرانی که از اعصار باستان اعتقاد به پوشیدگی و مستوری زن داشت و حتی خدایان و الهههای خود را در اوج پاکی و قداست میپرستید و با قبول دین اسلام و تأکید و تأیید این دین بیش از پیش بر پوشیدگی زنان دقت میکرد، تحت فشارهای گوناگون قرار گرفت: «هجوم مغول نمونهای از این فشارها مبنی بر حضور زن بدون پوشش در مجامع عمومی بود که پس از قدرت گرفتن حکومت های شیعی مذهبی چون سربداران و صفویان منتفی شد و زن ایرانی با پوشش همچنان به حضور خود در اجتماع میپرداخت.
پوشش در ایران باستان هم بنا به شرایطی که بوده است همیشه سبک و اسلوب خاصی داشتهاست. بررسیها نشان میدهد که پوشش تمام بدن در دورههای مختلف تاریخی چه نزد زنان و چه نزد مردان در ایران یک حقیقت بودهاست و به هیچ وجه ایرانیان در برهنگی به سر نمی بردهاند. اما این را بایستی درنظر داشت که پوشش کامل و آراسته همراه با تزیینات زنان در ایران سبک خاص خودش را داشته و برخی معتقدند، این پوشش کامل و آراسته به نوعی ریشه به وجود آمدن حجاب در دنیا است.
ساعدنیوز در فضای مجازی
