به گزارش سرویس هنر و رسانه پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، مجید مظفری با اشاره به دوران سیاه زندگیاش پس از درگذشت همسرش گفت:
«من بعد از فوت همسرم 8 سال کار نکردم. به خاطر فوت او، 7 تا 8 ماه دچار آسم عصبی شدید شدم و در خانه فقط با کپسول اکسیژن راه میرفتم. در تمام این روزهای سخت، هیچکس سراغی از من نگرفت... هیچکس!»
وی با گلایه از فراموششدن هنرمندان در روزهای تنگی افزود: «صبحها که بیدار میشدم، با خود میگفتم وضعیت و یخچال ما همین است، اما با این حال خودمان را نگه داشتیم. هیچوقت ناله نکردیم، هیچوقت مصاحبه نکردیم و سفره دلمان را پیش کسی باز نکردیم. شاید باور نکنید، اما من الان اجارهنشینم و هیچکس این را نمیدانست.»
اوج سخنان جنجالی و میخکوبکننده این بازیگر پیشکسوت زمانی بود که با بغضی سنگین، سینما را متهم اصلی تلخترین اتفاق زندگیاش دانست. مظفری با لحنی پر از عذاب وجدان گفت:
«همسر من بیمار بود، اما من به دلیل حرفهام مدام در سفر و سر کار بودم. بعضی وقتها عذاب وجدان شدید میگیرم که اگر شاید این سفرها را نمیرفتم و کنارش میماندم، همسرم را از دست نمیدادم... در واقع این سینما بود که باعث شد من همسرم را از دست بدهم!»
با وجود تمام این دردها، اجارهنشینی و بیمهریها، مظفری سخنان خود را با عزت نفس به پایان رساند و تاکید کرد: «با تمام این سختیها و با وجود همه آدمهایی که در این مسیر با آنها کار کردهام، به کارنامه و افتخاراتم میبالم.»
ورود مجید مظفری به دنیای بازیگری کاملاً اتفاقی بود. او در سال 1347 و در 18 سالگی، به همراه دوستی به تماشای یک نمایش تئاتر رفت که در آنجا از او خواسته شد تا نقش کوچکی را بازی کند. این اتفاق سرآغاز مسیر هنری او بود تا اینکه این بازیگر اولین تجربهی سینمایی خودش را در سال 1349 با بازی در فیلم پایان تاریکی به کارگردانی حسن شیروانی رقم زد.
مظفری در نخستین فیلم خود حضور کوتاهی داشت و فعالیت حرفهای خودش در سینما را با حضور در فیلم شهر قصه به کارگردانی منوچهر انور در سال 1352 به شکلی رسمی شروع کرد.
💬 آیا سینما و شهرت ارزش از دست دادن عزیزان و تنهایی در روزهای سخت را دارد؟ نظر شما درباره صحبتهای تلخ و افشاگری مجید مظفری چیست؟ دیدگاهها و احساسات خود را در بخش نظرات با ما به اشتراک بگذارید!
