به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، همزمانی سالروز تولد اکبر عبدی با نصب سنگ مزارش، صحنهای تلخ و تأملبرانگیز را برای خانواده و حاضران رقم زد؛ روزی که قرار بود یادآور تولد مردی باشد که سالها با هنرنماییهایش لبخند را بر لب میلیونها ایرانی نشاند، اما اینبار خانوادهاش در کنار مزار او جمع شده بودند.
در جریان نصب سنگ مزار، همسر و دختر اکبر عبدی نیز در محل حضور داشتند و در سکوت، مراحل آمادهسازی مزار را دنبال میکردند. فضای حاکم بر محل، ترکیبی از اندوه، دلتنگی و خاطرات سالهای حضور این هنرمند فقید بود.
اما حضور احمد ایراندوست نیز در این مراسم توجهها را به خود جلب کرد. در تصاویری که از این مراسم منتشر شده، او در جریان نصب سنگ مزار حضور دارد و در بخشهایی درباره نحوه انجام کار با افرادی که مشغول نصب سنگ بودند صحبت و اظهارنظر میکند؛ موضوعی که میتواند به یکی از حاشیههای این مراسم تبدیل شود.
تلختر از همه، این بود که سنگ مزار اکبر عبدی در روز تولدش نصب میشد؛ گویی خانواده به جای برگزاری جشن تولد، آخرین نشانههای حضور او را در خانه ابدیاش تکمیل میکردند.
تصویر خانواده در کنار مزاری که نام اکبر عبدی بر آن نقش بسته، برای بسیاری از مخاطبان یادآور فاصله عجیب میان تولد و مرگ، خنده و گریه و خاطرات شیرین و واقعیت تلخ فقدان بود.
اکبر عبدی، بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون، چهارم شهریور 1339 در محله نازیآباد تهران متولد شد. او از همان دوران کودکی به بازیگری علاقهمند بود و در سال 1351 همراه مادرش به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان رفت تا نخستین گامهای خود را در دنیای هنر بردارد.
عبدی فعالیت حرفهای خود را با حضور در گروههای تئاتری آغاز کرد و در سال 1359 با تلهتئاتر «سنجابها» برای نخستین بار مقابل دوربین قرار گرفت. او سپس با سریال «مثلآباد» به تلویزیون راه یافت و در سال 1363 با فیلم «جنجال بزرگ» وارد سینما شد. همان سال نیز با حضور در مجموعه خاطرهانگیز «بازم مدرسهام دیر شد» به شهرت فراوانی رسید و خیلی زود به یکی از محبوبترین بازیگران کشور تبدیل شد.
این هنرمند محبوب سالها با بیماری کلیوی دستوپنجه نرم کرد و پس از انجام عمل پیوند کلیه، بارها از شرایط جسمانی خود سخن گفته بود. او چندی پیش نیز به دلیل وخامت حال جسمانی در بیمارستان بستری شد و پس از بهبود نسبی مرخص شد.
سرانجام اکبر عبدی شامگاه جمعه دوم مرداد 1405، حدود ساعت 20، در منزل خود دار فانی را وداع گفت و جامعه هنری ایران را در سوگ فرو برد. با درگذشت او، یکی از ماندگارترین چهرههای کمدی ایران از میان ما رفت؛ هنرمندی که دههها با نقشهای بهیادماندنی و بازیهای درخشانش لبخند را بر لب میلیونها ایرانی نشاند و نامش برای همیشه در تاریخ هنر ایران ماندگار خواهد ماند.
نظر شما درباره حضور و رفتارهای چهرههای هنری در مراسمهای اینچنینی چیست؟ آیا دخالت در چنین اموری را ناشی از دلسوزی میدانید یا حاشیهسازی؟ دیدگاههای خود را در بخش نظرات با ما به اشتراک بگذارید.
