داستان‌های ادامه دار بازگشت محسن نامجو به ایران؛ خارجی‌ها که منتقد همه چیز هستند، چرا داخلی‌ها ول کن نیستند؟

به گزارش سرویس هنر و رسانه پایگاه خبری ساعدنیوز، روزنامه قدس نوشت: بازگشت او در ادامه موجی از بازگشت‌هاست که این هفته‌ها قوت گرفته و البته همچنان که قابل پیش‌بینی بود، موجی از نارضایتی و عصبانیت را در طیف‌های مختلف اپوزیسیون برانگیخته است؛ به‌ویژه که مواضع صریح او و سخن‌های آتشینش علیه پهلوی و پهلوی‌چی‌ها، پیش از این هم او را بر سیبل حملات اپوزیسیون نشانده بود. به این هجمه‌ها البته باید پرونده‌هایی دیگر را هم افزود....

با همه اینها محسن نامجو حالا به کشورش بازگشته است و این بازگشت، بیشتر از هر چیز، نمایانگر رواداری جمهوری اسلامی ایران است. محسن نامجو، مثل هر هموطن دیگر، از جایی در غربت، سوار هواپیما شده و در خاک وطن به زمین نشسته است؛ بعد چمدانش را دستش گرفته و از خروجی فرودگاه بیرون رفته است؛ بی‌هیچ قید و بند امنیتی؛ با وجود آنکه چند صباحی قبل، همین او، در سخنانش، در لایو‌های اینستاگرامش و در توییت‌هایش، مواضعی دیگر داشت و اشتباهاتی بزرگ از وی سر زد؛ مواضعی که حتی اگر خود او را به اقدامی علیه جمهوری اسلامی نکشانده باشد، حتماً در تهییج شماری دیگر نقش داشته است. با وجود همه اینها حالا محسن نامجو، بی‌دردسر به کشورش بازگشته است؛ به جمهوری اسلامی ایران و اکنون وی همه کسانی که در حال بازگشت هستند با این آزمون رو به رو می‌شوند که چگونه رفتار و گفتار خود را با اقتضائات ایران امروز متناسب کنند. بازگشت او، اما آزمون رواداری برای دیگرانی هم هست. حالا دو دسته عمده منتقد او هستند؛ نخست، اپوزیسیون که این بازگشت را در ادامه سخنان و مواضع محسن نامجو می‌داند و حتی معتقد است او مزد همین سخن‌ها و مواضع را نقد کرده؛ و دسته دیگر، منتقدان داخلی.

از اپوزیسیون که توقعی نیست؛ محسن نامجو که سهل است؛ آنها حاضرند همه ما در ایران مانده‌ها! را به جرم آنچه طرفداری از جمهوری اسلامی می‌خوانند، گردن بزنند تا بلکه سرانجام بتوانند آرمان‌های پوسیده موهومی‌شان را محقق‌شده ببینند. از آنها توقعی نیست؛ اما از منتقدان داخلی که این یکی دو روزه، هی توییت‌ها یا بریده‌فیلم‌ها یا... را سرِ دست می‌گیرند و توقع دارند برخورد دیگری صورت بگیرد با آنها که روزی با دشمنان قسم‌خورده این آب و خاک، همصدایی کرده‌اند، چرا. از اینها توقع می‌رود در این آزمون رواداری، به جمهوری اسلامی تأسی کنند و ببینند که می‌شود صبورانه و کریمانه، فرزندان خطاکار را دوباره در آغوش گرفت.

جمهوری اسلامی به‌ویژه در این ایام، پدرانه، آغوش خود را به روی همه آنهایی که دغدغه این آب و خاک دارند، باز کرده است؛ حتی آنهایی که در حق همین جمهوری اسلامی جفا کرده‌اند. ما هم از این رفتار پدرانه، درس رواداری بیاموزیم.

شما موافق بازگشت هنرمندان به ایران هستید یا مخالف آن؟ دلیل خود را در قسمت دیدگاه‌ها برایمان بنویسید