به گزارش سرویس هنر و رسانه پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، آرام جعفری با اشاره به همبازی بودن با همسرش در سریالی به نام «پرواز در حباب» (محصول 1385)، اعلام کرد که آنها سال‌ها پیش در یک پروژه نقش خواهر و برادر را بازی می‌کردند و برای مدت طولانی تنها به عنوان دو دوست صمیمی سالی یک‌بار احوال‌پرس یکدیگر بودند.
وی در ادامه از دوره سخت بیماری مادرش در دوران کرونا یاد کرد و گفت:
«در آن یک سال دور تا دور با خاک یکسان شدم و زیستم را از نو شروع کردم. صدایم از شدت فشار و گریه تغییر کرده بود و کادر درمان می‌گفتند باید رفتن او را بپذیری یا فراموشش کنی، چون او را دچار آلزایمر می‌دانستند؛ اما دست به دامن خدا شدم و با برگشت هوشیاری مادرم بزرگ‌ترین جایزه زندگی‌ام را گرفتم.»
به گفته جعفری، دقیقاً در روزهایی که او همچنان زیر بار سنگین این بحران روحی قرار داشت، حضور بابک و حمایت‌های صمیمانه‌اش تکیه‌گاهی امن برای او ساخت تا زندگی او رنگ آرامش به خود بگیرد.
آرام جعفری در 22 بهمن 1359 در تهران متولد شده است. او از خانواده‌ای با اصالت تبریزی است، اما خودش در تهران به دنیا آمده است. پدر او مدیرکل اداره اقتصاد بوده و در سال 1376 فوت کرده است. آرام فرزند دوم خانواده است و یک برادر بزرگ‌تر دارد. آرام جعفری در 2 آبان 1404 با بابک انصاری ازدواج کرد.
به نظر شما تکیه‌گاه روحی در شرایط سخت چقدر در شکل‌گیری یک عشق واقعی موثر است؟ نظر خود را برای ما بنویسید.
