به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، بحث بازگشت هنرمندان و چهره‌های رسانه‌ای مهاجرت‌کرده به کشور، همواره یکی از موضوعات پرمناقشه در سپهر فرهنگی و سیاسی ایران بوده است. در روزهای اخیر، عزت‌الله ضرغامی، رئیس پیشین سازمان صداوسیما و چهره شناخته‌شده سیاسی، با طرح این پرسش صریح که «چه اشکالی دارد امثال احسان کرمی‌ها به کشور بازگردند؟»، خواستار رفع موانع، پرهیز از سخت‌گیری‌های بی‌مورد و هموار کردن مسیر بازگشت این افراد شده است. این دست اظهارات، گرچه از منظر سیاست‌گذاری فرهنگی ظاهری آشتی‌جویانه و جذب‌کننده دارد، اما در عمل با پیچیدگی‌های اجتماعی و واکنش‌های متفاوتی از سوی جامعه مخاطبان مواجه شده است.
با وجود این سیگنال‌های مثبت و صحبت‌های ضرغامی برای هموارسازی مسیر، افکار عمومی جامعه حافظه خود را از دست نداده است. صحبت‌ها، کنش‌ها و موضع‌گیری‌های تند و صریح برخی از این هنرمندان از جمله احسان کرمی در زمان ترک کشور و پس از آن، به‌ویژه در کوران بحران‌ها و روزهایی که جامعه درگیر یک جنگ تمام‌عیار ترکیبی، روانی و رسانه‌ای بود، هنوز به‌طور واضح در گوش مردم باقی مانده است. برای بخش قابل‌توجهی از افکار عمومی، عبور یک‌شبه از آن کلمات، رفتارها و مرزبندی‌هایی که در بزنگاه‌های حساس تاریخی انجام شد، صرفاً با یک دعوت ملایم و چشم‌پوشی مدیریتی قابل هضم نیست و تناقض آشکاری را در ذهن مخاطب ایجاد می‌کند.
از همین رو، پرونده بازگشت هنرمندان مهاجر به کشور صرفاً یک بخشنامه اداری یا تصمیم سیاسی نیست که با اظهارنظرهای مقطعی و رسانه‌ای حل‌وفصل شود، بلکه در این‌باره باید تأمل و دوراندیشی بسیار بیشتری کرد. التیام شکاف‌های ناشی از مواضع متضادِ این چهره‌ها در روزهای سخت کشور، نیازمند صداقت، پاسخگویی و بازسازی اعتماد عمومی است. جامعه حق دارد بداند آیا این مسیر بازگشت، بر مبنای یک پشیمانی و انتخاب اصولی است، یا صرفاً رویکردی مقطعی برای جبران بن‌بست‌های کاری در خارج از مرزهاست؛ مسئله‌ای که عبور از آن نیازمند شناخت دقیق و احترام به حافظه تاریخی ملت ایران است.
شما چه فکر می‌کنید؟ آیا با صحبت‌های ضرغامی درباره بازگشت هنرمندانی مثل احسان کرمی موافقید یا حق را به حافظه تاریخی مردم می‌دهید؟ نظرتان را برای ما بنویسید.
