به گزارش سرویس هنر و رسانه پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، وقتی چهرهای که در ذهن مخاطب همیشه با طنز و نشاط گره خورده است، از درد سخن میگوید، سنگینی آن صحبتها قلب هر شنوندهای را میفشارد. ما همیشه علیرضا خمسه را با خندههای بلند و انرژی پایانناپذیرش به یاد میآوریم، اما او به تازگی روی دیگری از این سکه را به ما نشان داده است.
در این ویدیو، خمسه با همان چهرهی خندان اما با لحنی که بوی بغض میدهد، جملهای را بیان میکند که مرزهای کمدی و تراژدی را در زندگی یک هنرمند در هم میشکند. او میگوید: «اگه میبینی همش نیشم بازه و میخندم واسه این نیست که خیلی خوشحالم، واسه اینه که اگر نخندم اشکام سرازیر میشه...»
این اعتراف صادقانه، تصویرگر واقعیت تلخ بسیاری از انسانها و به ویژه هنرمندان کمدی است؛ کسانی که رسالتشان شاد کردن دیگران است، در حالی که خود در خلوتشان با طوفانی از اندوه دست و پنجه نرم میکنند. خندهی خمسه در اینجا دیگر نماد شادی نیست، بلکه سدی است برای جلوگیری از فرو ریختن قطرههای اشکی که اگر راه باز کنند، تمام صورت او را فرا خواهند گرفت. این صحبتها یادآور درد مشترک انسانهایی است که مجبورند برای دوام آوردن در دنیای پر از رنج، نقاب خنده بر چهره بزنند.
علیرضا خمسه، بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون، فارغالتحصیل رشته روانشناسی از دانشگاه شهید بهشتی است. او در طول سالهای فعالیت هنری خود با ایفای نقشهای ماندگار، جایگاه ویژهای در میان مخاطبان پیدا کرده و در سال 1387 نیز برای بازی در فیلم «بیست» موفق به دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از بیستوهفتمین دوره جشنواره فیلم فجر شد. خمسه بیش از هر چیز با نقش ماندگار «باباپنجعلی» در مجموعه تلویزیونی «پایتخت» شناخته میشود؛ شخصیتی که در فصلهای اول تا چهارم این سریال با بازی متفاوت و تأثیرگذار او به یکی از محبوبترین کاراکترهای تلویزیون ایران تبدیل شد و با استقبال گسترده مخاطبان همراه بود.
شما چطور؟ آیا تا به حال در زندگی مجبور شدهاید برای پنهان کردن بغض و اشکهایتان، بلندتر از همیشه بخندید؟ تجربیات خود را از این «خندههای از سر درد» برای ما بنویسید؛ شاید در این همدردی، بار غمهای پنهانمان کمی سبکتر شود.