به گزارش سرویس هنر و رسانه پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، برنامه «عشق ابدی» در ابتدای فصل سوم خود اعلام می‌کند که در 19 کشور از دسترس خارج شده است؛ اما نکته قابل تأمل، روایتی است که این برنامه از علت محدودیت‌های اعمال‌شده بر خود ارائه می‌دهد.
گردانندگان برنامه به‌جای آنکه درباره محتوای تولیدی خود و ترویج روابط آزاد و خارج از چارچوب‌های شرعی و اخلاقی توضیح دهند، تلاش می‌کنند این محدودیت‌ها را با دلایل سیاسی صورت‌بندی کنند؛ گویی علت اصلی مواجهه کشورها با این برنامه، صرفاً اختلافات سیاسی است، نه محتوایی که در آن خیانت و روابط غیرشرعی به محور روایت تبدیل شده است.
مسئله اینجاست که چرا برنامه‌ای با چنین محتوایی، به‌جای پذیرش مسئولیت آنچه به مخاطب عرضه می‌کند، محدودیت‌های خود را در قالب یک مواجهه سیاسی بازنمایی می‌کند؟
به این ترتیب، مسئله فقط تولید و انتشار محتوایی نیست که روابط آزاد و خیانت را به بخشی از سرگرمی مخاطب تبدیل می‌کند؛ بلکه شیوه مواجهه با انتقادها و محدودیت‌ها نیز اهمیت دارد.
وقتی یک برنامه به‌جای پاسخ‌گویی درباره ماهیت محتوای خود، همه‌چیز را به سیاست تقلیل می‌دهد، در واقع می‌کوشد از زیر بار نقد محتوایی شانه خالی کند و خود را نه در جایگاه یک تولیدکننده محتوای قابل نقد، بلکه در موقعیت قربانی محدودیت‌های سیاسی قرار دهد.
به نظر شما راهکار درست در مواجهه با چنین محتواهای زردی چیست؟ نظرتان را کامنت کنید
