به گزارش سرویس هنر و رسانه پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، المیرا عبدی با بیان احساسات عمیق خود می‌گوید که دوست داشته حتی برای یک بار هم که شده، پدرش او را برای اشتباهاتش دعوا کند، اما او هیچ‌وقت این کار را نکرد و همیشه با ملایمت و خوبی او را راهنمایی می‌کرد. وی به وجود یک «فاصله پدر و دختری» و خجالتی بودن خودش در برابر پدر اشاره می‌کند که مانع از صمیمیت بیشتر آن‌ها در گذشته شده بود و ای کاش این حرفهای صمیمانه را زودتر با او در میان می‌گذاشت.
او توضیح می‌دهد که مشغله کاری زیاد اکبر عبدی یکی از دلایل این فاصله بوده است. با این حال، او از سه چهار ماه پایانی و دوران بستری بودن پدرش در بیمارستان به عنوان فرصتی برای جبران یاد می‌کند. المیرا می‌گوید در آن مدت، هر روز از ساعت 7 صبح تا زمان رسیدن پزشکان با پدرش می‌نشسته و درد دل می‌کرده است. اگرچه او معتقد است برای ایجاد این صمیمیت «دیر به فکر افتاده»، اما تاکید می‌کند که این شرایط هیچ‌چیزی از خوبی‌ها و صمیمیت پدرش کم نکرده است.
اکبر عبدی، بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون، چهارم شهریور 1339 در محله نازی‌آباد تهران متولد شد. او از همان دوران کودکی به بازیگری علاقه‌مند بود و در سال 1351 همراه مادرش به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان رفت تا نخستین گام‌های خود را در دنیای هنر بردارد.
عبدی فعالیت حرفهای خود را با حضور در گروه‌های تئاتری آغاز کرد و در سال 1359 با تله‌تئاتر «سنجاب‌ها» برای نخستین بار مقابل دوربین قرار گرفت. او سپس با سریال «مثل‌آباد» به تلویزیون راه یافت و در سال 1363 با فیلم «جنجال بزرگ» وارد سینما شد. همان سال نیز با حضور در مجموعه خاطره‌انگیز «بازم مدرسه‌ام دیر شد» به شهرت فراوانی رسید و خیلی زود به یکی از محبوب‌ترین بازیگران کشور تبدیل شد.
این هنرمند محبوب سال‌ها با بیماری کلیوی دست‌وپنجه نرم کرد و پس از انجام عمل پیوند کلیه، بارها از شرایط جسمانی خود سخن گفته بود. او چندی پیش نیز به دلیل وخامت حال جسمانی در بیمارستان بستری شد و پس از بهبود نسبی مرخص شد.
سرانجام اکبر عبدی شامگاه جمعه دوم مرداد 1405، حدود ساعت 20، در منزل خود دار فانی را وداع گفت و جامعه هنری ایران را در سوگ فرو برد. با درگذشت او، یکی از ماندگارترین چهره‌های کمدی ایران از میان ما رفت؛ هنرمندی که دهه‌ها با نقش‌های به‌یادماندنی و بازی‌های درخشانش لبخند را بر لب میلیون‌ها ایرانی نشاند و نامش برای همیشه در تاریخ هنر ایران ماندگار خواهد ماند.
شما چقدر با پدر یا مادر خود صمیمی هستید؟ آیا تا به حال احساس کرده‌اید که مشغله‌های زندگی باعث ایجاد فاصله بین شما و عزیزانتان شده است؟ تجربیات خود را در بخش نظرات با ما به اشتراک بگذارید.
