به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، نادره حکیم‌الهی، مادر ترانه علیدوستی و همسر سابق حمید علیدوستی، در اظهاراتی متفاوت درباره مفهوم فقدان و سوگواری، نگاهی فلسفی و معنوی به مرگ و جدایی از عزیزان ارائه کرده است؛ نگاهی که برخلاف تصور رایج، مرگ را پایان ارتباط انسان‌ها نمی‌داند.
او معتقد است از دست دادن هر عزیزی، چه از نظر فیزیکی و چه از نظر عاطفی و غیرفیزیکی، دوره‌ای از سوگواری دارد که باید به آن فرصت داد. به گفته حکیم‌الهی، نمی‌توان از انسان انتظار داشت بدون گذراندن این دوره به زندگی عادی بازگردد؛ چراکه سوگی که به‌موقع تجربه و پذیرفته نشود، ممکن است آثار خود را برای مدت طولانی در زندگی باقی بگذارد.
او برای توضیح اجتناب‌ناپذیر بودن جدایی، زندگی را به حرکت در یک اتوبان تشبیه می‌کند؛ جایی که خودروها برای مدتی در کنار یکدیگر حرکت می‌کنند، اما سرانجام مسیرشان از هم جدا می‌شود. از نگاه او، حضور آدم‌ها در زندگی یکدیگر همیشگی نیست و آنچه قطعی است، تجربه جدایی و فقدان است.
بخش تأمل‌برانگیز صحبت‌های نادره حکیم‌الهی به برداشت او از جهان پس از مرگ مربوط می‌شود. او باور دارد دنیا تنها ظاهر و پوسته‌ای از حقیقت است و جسم انسان نیز صرفاً قالبی مادی برای روح به شمار می‌رود.
حکیم‌الهی می‌گوید انسان‌ها برای تجربه، آموزش و آموختن درس‌هایی به این جهان آمده‌اند و وقتی مأموریت و دوره یادگیری‌شان به پایان می‌رسد، مانند دانش‌آموزی که مقطعی از تحصیل را پشت سر می‌گذارد، وارد مرحله دیگری می‌شوند. او تأکید می‌کند که از ماهیت مراحل بعدی آگاهی دقیقی ندارد، اما معتقد است انسان در نهایت جسم مادی خود را می‌گذارد و به مسیر دیگری ادامه می‌دهد.
او برای ملموس‌تر کردن این باور، مرگ را با سفر مقایسه می‌کند و می‌پرسد چرا وقتی عزیزی به کشوری دیگر سفر می‌کند، اطرافیانش با این تصور که روزی دوباره او را خواهند دید، چنین بی‌تاب نمی‌شوند؛ اما وقتی همان انسان جسم خود را ترک می‌کند، جدایی را پایان همه‌چیز می‌دانند؟
یکی دیگر از بخش‌های قابل‌توجه صحبت‌های او، اشاره به مفهومی است که خودش از آن با عنوان «وصلِ بدون وصل» یاد می‌کند؛ نوعی ارتباط معنوی که به حضور فیزیکی افراد وابسته نیست.
نادره حکیم‌الهی معتقد است برای ارتباط با انرژی عزیزان ازدست‌رفته، لزوماً نیازی به حضور جسمانی آن‌ها وجود ندارد و انسان می‌تواند بدون ارتباط فیزیکی نیز پیوند خود را با آن‌ها احساس کند. به باور او، زمانی که انسان به چنین درکی برسد، از شدت بی‌تابی و اندوه ناشی از فقدان عزیزانش کاسته می‌شود.
او در پایان، انسان‌هایی را که در مقطعی از زندگی با یکدیگر همراه می‌شوند، مسافران یک مسیر مشترک می‌داند؛ مسافرانی که میانشان تعهدات، نقش‌ها و پیوندهایی شکل می‌گیرد که به اعتقاد او با جدایی جسمانی از بین نمی‌روند.
این سخنان نادره حکیم‌الهی در روزهایی که خانواده علیدوستی داغدار از دست دادن حمید علیدوستی هستند، بار عاطفی ویژه‌ای پیدا کرده است؛ روایتی از زنی که تلاش می‌کند فقدان را نه به‌عنوان پایان همه پیوندها، بلکه به‌عنوان بخشی از مسیر زندگی معنا کند.
حمید علیدوستی، پیشکسوت نامدار فوتبال ایران و پدر ترانه علیدوستی (بازیگر سرشناس سینما)، زندگی شخصی پرفراز و نشیبی داشت که یکی از تلخ‌ترین اتفاقات آن، مرگ غم‌انگیز پسر جوانش (پویان) در حوادث چهارشنبه‌سوری سال 1383 بود. او در سال‌های پایانی عمر خود با بیماری سخت سرطان پروستات و استخوان دست‌وپنجه نرم می‌کرد. این بیماری باعث ضعف شدید سیستم ایمنی او شد و پس از ابتلا به عفونتی شبیه به سرماخوردگی، در بیمارستان عرفان نیایش تهران بستری گردید. سرانجام این چهره محبوب ورزشی در شامگاه یکشنبه 10 آبان 1405 (1 نوامبر 2026)، بر اثر ایست قلبی ناشی از عوارض بیماری در سن 70 سالگی درگذشت.
نظر شما درباره این نگاه متفاوت و آرامش‌بخش به پدیده مرگ و سوگواری چیست؟ آیا شما هم توانسته‌اید در فقدان عزیزان خود تجربه مشابهی از «وصل بدون وصل» داشته باشید؟ نظرات و تجربیات خود را در بخش کامنت‌ها با ما در میان بگذارید
