به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، حسین دوماری در واکنش به هجمه‌های وارد شده علیه این کمپین تبلیغاتی، معتقد است که جو ایجاد شده نسبت به این ویدیو بیش از حد سنگین بوده و این اقدام به هیچ‌وجه یک کار غیراخلاقی نبوده است. او برای دفاع از این ایده به چند نکته مشخص اشاره می‌کند:
در پایان این ویدیوی کوتاه، لوگوی فیلم به وضوح نمایش داده می‌شود و با صدای خود آناهیتا افشار اعلام می‌شود که «بی‌دار» به زودی در سینماهای سراسر کشور اکران خواهد شد.
گریم و لباس بازیگر در این ویدیو، کاملاً متعلق به کاراکتر او در فیلم است و ظاهر او در این کلیپ، از زمین تا آسمان با ظاهر واقعی آناهیتا افشار تفاوت دارد.
دوماری در ادامه به نکته‌ای تامل‌برانگیز و تلخ درباره واکنش جامعه اشاره می‌کند. او می‌گوید بررسی ترندهای جستجوی گوگل در آن روز نشان داد که بسیاری از همین منتقدانِ سفت و سخت، حتی 30 ثانیه ویدیو را تا انتها ندیده‌اند تا متوجه ماهیت تبلیغاتی آن شوند. در واقع، بسیاری از افراد با شنیدن جمله «فیلم من را منتشر نکنید»، بلافاصله برای پیدا کردن آن ویدیوی به اصطلاح خصوصی، به جستجو در گوگل و کانال‌های تلگرامی پرداخته‌اند. دوماری این رفتار را به شدت متناقض می‌داند؛ کسانی که با اشتیاق به دنبال کشف و تماشای یک ویدیوی خصوصی بوده‌اند، وقتی متوجه شدند سر کار رفته‌اند و ویدیویی در کار نیست، سازندگان فیلم را به بی‌اخلاقی متهم کرده و به اصطلاح لعنت فرستاده‌اند.
کارگردان «بی‌دار» در نهایت، این نوع تبلیغات را به شوک دستگاه الکتروشوک تشبیه می‌کند که شاید بیمار را آزار دهد، اما برای نجات او و بقا ضروری است. به باور او، اگر کسی نتواند حتی 10 ثانیه رنج و استیصال یک زن را در این ویدیو تحمل کند، اصلاً نباید به تماشای این فیلم بنشیند، چرا که تحمل فضای فیلم برای او قطعا بسیار سخت‌تر خواهد بود.
نظر شما درباره این سبک از بازاریابی چیست؟ آیا در دنیای پرهیاهوی امروز که جلب توجه مخاطب سخت‌تر از همیشه شده، استفاده از چنین «شوک‌های تبلیغاتی» خلاقانه و توجیه‌پذیر است، یا فکر می‌کنید بازی با احساسات و روان جامعه تحت هر شرایطی مرزهای اخلاق را زیر پا می‌گذارد؟ نظر خود را همین الان برای ما بنویسید و بگویید اگر شما جای کارگردان بودید، چه روشی را انتخاب می‌کردید؟
