به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، در بخشی از این مصاحبه، امیر غفارمنش با خنده و صراحت بیان کرد که اگر پزشکی به او بگوید تنها دو سال دیگر زنده است، از شنیدن این خبر به شدت خوشحال خواهد شد. او اشاره کرد که فرزندش نیز اکنون شاهد و آگاه به این صحبت‌ها است.
غفارمنش در ادامه برای تبیین نگاه خود به مرگ و اینکه چرا نباید آن را زشت دانست، از یک مثال ملموس استفاده کرد. او از علی ضیا خواست تصور کند که صمیمی‌ترین دوستش به زندان بیفتد؛ ضیا در پاسخ تأیید کرد که از این اتفاق بسیار ناراحت خواهد شد. سپس غفارمنش پرسید که در روز آزادی آن دوست از زندان چه حسی خواهد داشت، و ضیا پاسخ داد که بسیار خوشحال می‌شود.
این هنرمند در نهایت با یک پرسش فلسفی و تأمل‌برانگیز نتیجه‌گیری کرد: چرا ما برای کسی که به دنیا می‌آید (در واقع وارد زندان می‌شود) جشن تولد می‌گیریم، اما برای کسی که از دنیا می‌رود و از این «زندون بزرگی که بهش میگیم زمین» رها می‌شود، عزا می‌گیریم و ناراحت می‌شویم؟.
امیر غفارمنش (زاده اردیبهشت 1347 در تهران) از بازیگران شناخته‌شده تئاتر، سینما و تلویزیون است که فعالیت حرفه‌ای خود را از اواخر دهه 1360 با حضور در تئاتر آغاز کرد. او که در خانواده‌ای با پیشینه هنری (پسر احمد غفارمنش، از فیلم‌سازان سینمای آزاد) متولد شده است، با بازی در مجموعه‌های طنز پرمخاطب دهه 70 نظیر «ساعت خوش» و «سیب خنده» به شهرت رسید. غفارمنش در طول سال‌ها فعالیت هنری خود در آثار متعدد تلویزیونی و سینمایی حضور یافته و برای نقش‌آفرینی‌هایش در تئاتر نامزد دریافت جوایزی از جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر شده است. در زندگی شخصی، او در گذشته با زنده‌یاد پوپک گلدره ازدواج کرده بود و پس از جدا شدن از ایشان، مجدداً ازدواج کرد که حاصل این ازدواج پسری به نام راستین است.
شما درباره این فلسفه و نگاه متفاوت امیر غفارمنش به مقوله مرگ چه فکر می‌کنید؟ آیا با تشبیه دنیا به یک زندان بزرگ و مرگ به عنوان لحظه رهایی موافق هستید؟ لطفاً نظرات و دیدگاه‌های خود را در بخش کامنت‌ها با ما به اشتراک بگذارید و اگر این نگاه برایتان جالب بود، آن را برای دوستانتان ارسال کنید.
