به گزارش سرویس چندرسانه‌ای ساعدنیوز، تولیدات شبکه نمایش خانگی در سال‌های گذشته با هدف نمایش واقع‌گرایانه‌تر مسائل اجتماعی، از برخی محدودیت‌های رایج در تلویزیون عبور کرده‌اند. این آزادی عمل، در برخی موارد به خلق آثار باکیفیت منجر شده، اما در مواردی دیگر، تنها به ابزاری برای جذب مخاطب از طریق شوک‌آفرینی تقلیل یافته است.
سریال «سرخ و سیاه» نمونه بارزی از این رویکرد است که دیالوگ‌های آن به شدت بر فحاشی و کلمات زننده استوار شده است. انتشار سکانس‌های مختلف این مجموعه در شبکه‌های اجتماعی نشان می‌دهد که سازندگان بیش از پرداختن به عمق درام، بر استفاده از ادبیات پرخاشگرانه برای جلب توجه تمرکز کرده‌اند.
این روند با واکنش منفی منتقدان و فعالان فرهنگی روبه‌رو شده است. آن‌ها تاکید دارند که گرچه هنر باید آینه‌ای از جامعه باشد، اما افراط در نمایش خشونت کلامی و تکرار مداوم الفاظ رکیک، کارکردی جز تنزل سلیقه عمومی و آسیب به هنجارهای کلامی خانواده‌ها ندارد.
حضور کلمات تند در یک اثر نمایشی تنها زمانی قابل دفاع است که در خدمت شخصیت‌پردازی دقیق یا ضرورت دراماتیک یک صحنه خاص باشد. در «سرخ و سیاه»، حجم بالای فحاشی کارکرد دراماتیک خود را از دست داده و به یک ترفند تجاری برای وایرال شدن و دست به دست شدن در فضای مجازی تبدیل شده است. این سطح از پرخاشگری کلامی در درجه اول نشان‌دهنده ضعف در فیلمنامه است؛ جایی که نویسنده به جای خلق تنش از طریق موقعیت‌سازی و کشمکش‌های عمیق داستانی، به ساده‌ترین و دم‌دستی‌ترین ابزار یعنی کلمات زننده پناه می‌برد.
تکرار مداوم این ادبیات در پلتفرم‌های پرمخاطب، مرزهای حیا و احترام کلامی را در جامعه کمرنگ می‌کند و با عادی‌سازی خشونت رفتاری، به ویژه برای مخاطبان جوان، تاثیرات مخرب فرهنگی به جای می‌گذارد. رسالت یک اثر هنری، حتی در تاریک‌ترین ژانرها، نباید به آموزش و ترویج ادبیات کوچه‌بازاری منجر شود و تولیدکنندگان محتوا باید مسئولیت تاثیرات اجتماعی دیالوگ‌های خود را بپذیرند.
آیا این سبک دیالوگ‌نویسی رو می‌پسندید یا ترجیح می‌دید سریال‌ها فضای خانوادگی و سالم‌تری داشته باشند؟ بهمون بگید.
