به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، محسن برهانی در واکنش به حواشی ایجادشده پیرامون بازسازی صحنه محبت مادر و فرزند توسط دو بازیگر نامحرم در فیلم «یل»، با انتشار یادداشتی به تشریح ابعاد فقهی و حقوقی این اتفاق پرداخت.
محسن برهانی نوشت:
از نظر فقهی براساس فتوای اکثر بلکه اجماع فقها، آنچه دارای حرمت شرعی است لمس پوست با پوست است و اصطلاحاً بَشَرهی نامحرم نباید به بَشَرهی نامحرم برسد و لمس از روی لباس به عنوانها الأوّلی حرام نیست لذا در دهه هفتاد خانمها در صف قرار میگرفتند و دست رهبری شهید را از روی پارچه میبوسیدند که اقدامی شرعی بود و هیچ منع شرعی نداشت.
حال در یک فیلم دو بازیگر نامحرم بدون آنکه پوستشان به یکدیگر برسد صحنه محبت مادر و فرزند را بازسازی کردهاند که این اقدام هیچ منع شرعی ندارد. تنها اگر طرفین به قصد لذت و ریبه اقدام به چنین عملی کنند، بخاطر عنوان ثانوی عمل، محکوم به حکم حرمت میشوند که چنین قصدی هم معمولاً احراز ناشدنی است و در مانحنفیه جلوی دوربینها و با توجه به فاصله سنّی طرفین تحقق این عنوان ثانوی قطعاً محقق نشده است.
ای کاش برخی مدعیان شریعت، ابتدا کمی فقه یاد میگرفتند و بعد سر و صدا و هیاهو راه میانداختند.
با منتفی شده حرمت شرعی، دیگر هیچ عنوان مجرمانهای بر این امر مباح، بار نمیگردد. تنها میماند ذیل ماده 638 تعزیرات مبنی بر جریحهدار شدن عفّت عمومی که معیار در تحقق آن، عرف و قضاوت متوسط جامعه است که قطعاً این صحنه از فیلم را اکثریت جامعه ایران، جریحهدار کردن عفّت عمومی نمیداند مگر اقلیّتی بهانهجو و خوداکثریتپندار!
سریال «یَل» یکی از مجموعههای جدید نمایش خانگی ایران در سال 1405 است که با فضایی جنایی، معمایی و پرتعلیق، مخاطبان را به دل پروندهای تکاندهنده میبرد. این مجموعه به کارگردانی برادران محمودی، سازندگان سریال پرمخاطب «پوست شیر»، با حضور بازیگرانی چون میلاد کیمرام، حسین یاری، پردیس احمدیه و نوید محمدزاده ساخته شده است.
داستان سریال حول پرونده تجاوز به یک دختر بچه شکل میگیرد؛ ماجرایی تلخ که قرار است با پنهانکاری و سرپوش گذاشتن بر حقیقت، به فراموشی سپرده شود. ژاندارم وقت که نمیتواند با این ماجرا کنار بیاید، از سمت خود کنارهگیری میکند؛ اما جانشین او به جای کشف حقیقت، مسیر دیگری را در پیش میگیرد.
به نظر شما چطور میتوان جلوی چنین صحنههایی را گرفت؟