به گزارش پایگاه خبری ساعدنیوز، ناصرالدینشاه قاجار تنها شاه شهید یا صاحبقران نبود؛ او شیفته دو چیز بود: عکاسی و زنان حرمسرا. ولع و علاقه افراطی او به تجدید فراش باعث شد در طول حیات خود، 85 زن عقدی و صیغهای را به اندرونی شاهانه بیاورد و یکی از بزرگترین حرمسراهای تاریخ ایران را شکل دهد.
اما جذابیت این ماجرا زمانی بیشتر میشود که شاه شخصاً پشت دوربین عکاسی میایستاد تا این دنیای شلوغ و زنانه را ثبت کند. در یکی از این تصاویر تاریخی و ناب که در حیاط عمارت سلطنتآباد ثبت شده، گروهی از زنان حرمسرا در کنار حوض عمارت به خط شدهاند.
نکته جالب این عکس، یادداشت خود ناصرالدینشاه در حاشیه آن است. شاه با خط خودش بالای عکس نوشته: «گروپ زنها دم تالار؛ کنیزهای ما اندرون سلطنتآباد». این دستنوشته و تصویر، مستندی زنده از سبک زندگی، پوشش و روابط داخل اندرونی شاهی است که بیش از هر چیز با داستانهای بیپایان زنانش در تاریخ ماندگار شد.
ناصرالدینشاه قاجار (1210 – 1275 خورشیدی) چهارمین پادشاه دودمان قاجار بود که با نزدیک به 48 سال پادشاهی، طولانیترین دورهٔ سلطنت را در میان شاهان این سلسله به نام خود ثبت کرد. او فرزند محمدشاه و ملکجهان خانم بود و در دوران حکومت او که آخرین پادشاهی مطلقه در ایران به شمار میرفت، تغییرات و ابداعات نوین غربی متعددی نظیر دوربین عکاسی، تلگراف، چاپ اسکناس، دانشگاه دارالفنون و روزنامه برای نخستین بار وارد کشور شد. از رویدادهای مهم سیاسی دوران وی میتوان به اعدام سید علیمحمد باب و قتل صدراعظم نامدارش، امیرکبیر، اشاره کرد.
او که به افتخار نیم قرن سلطنت خود را «سلطان صاحبقران» نامیده بود، روحیهای مذهبی و در عین حال هنری داشت؛ به طوری که فرمان بنای تکیه دولت را صادر کرد، مروّج تعزیه بود، به شعر و خاطرهنویسی میپرداخت و خود یکی از اولین عکاسان ایرانی به شمار میرفت. ناصرالدینشاه همچنین به خاطر داشتن حرمسرایی بزرگ با دهها همسر عقدی و صیغهای شهرت داشت. در نهایت، وی در اردیبهشت 1275 و در آستانهٔ جشنهای پنجاهمین سال پادشاهیاش، در سن 64 سالگی به ضرب گلولهٔ میرزا رضا کرمانی در حرم شاه عبدالعظیم ترور شد و در همانجا به خاک سپرده شد.
اولین چیزی که با شنیدن اسم ناصرالدین شاه به ذهن شما میرسد چیست؟
