به گزارش سرویس مجله خانواده ساعدنیوز، ویدئو با خواندن پیام یکی از مخاطبان توسط خانم شریفی مقدم آغاز میشود. مخاطب این سؤال و دغدغه جدی را مطرح میکند:
«نامزدم خیلی مامانیه، چیکار کنم؟»
طرح این پرسش، باب گفتگو درباره یکی از چالشهای رایج در روابط عاطفی و پیش از ازدواج در جامعه را باز میکند.
دکتر عزیزی در پاسخ، ابتدا موضوع را ریشهیابی کرده و آن را به دو نوع گرایش و وابستگی کاملاً متفاوت تقسیم میکند:
نوع اول: گرایش و وابستگی مادر به پسر
در این حالت، مادر تمایل عاطفی شدیدی به پسر دارد، مدام تماس میگیرد، احوالپرسی میکند و میخواهد در زندگی او حضور داشته باشد.
تحلیل کارشناس: دکتر عزیزی این حالت را طبیعیتر، عقلانیتر و قابل مدیریتتر میداند. در این وضعیت اگر به پسر آموزش و مهارتهای لازم داده شود، او میتواند تعادل را میان ابراز موقعیت عاطفی به همسر و مدیریت رابطه با مادرش حفظ کند.
نوع دوم: وابستگی پسر به مادر (مامانی بودن واقعی)
در این حالت، خودِ پسر است که استقلال عاطفی و فکری ندارد و بدون تایید یا حضور مادرش قادر به پیشبرد زندگی یا تصمیمگیری نیست.
تحلیل کارشناس: دکتر عزیزی این نوع وابستگی را بسیار خطرناکتر و نگرانکننده توصیف میکند. در این شرایط، پسر ممکن است به خاطر مادرش، همسر خود را رها کند یا اولویتهای زندگی مشترک را کاملاً نادیده بگیرد.
دکتر عزیزی در پایان ویدئو تاکید میکند که اگر این وابستگی از نوع دوم (وابستگی شدید پسر به مادر) و کاملاً جدی باشد، حل آن با توصیههای معمولی ممکن نیست.
توصیه اکید: زوجین در این شرایط حتماً باید به مشاور و روانشناس مراجعه کنند؛ زیرا ادامه این روند بدون مداخله حرفهای، آسیبهای جدی و جبرانناپذیری به رابطه مشترک و نامزدی وارد خواهد کرد.
ساعدنیوز در فضای مجازی
