زِکّی آقای خلیل زاد!

  سه شنبه، 09 شهریور 1400   کد خبر 165534
زِکّی آقای خلیل زاد!
طالبان بزک کرده این روزها همان گرگی است که لباس میش پوشیده‌ و به زودی لباس مبدل خود را که جلوی دوربین‌ها به تن کرده، درخواهد آورد و تبدیل به همانی می‌شود که بود.

به گزارش پایگاه خبری ساعد نیوز به نقل از عصرایران، مصطفی داننده در عصر ایران نوشت: زلمی خلیل زاد نماینده ویژه ایالات متحده برای صلح افغانستان در آخرین اظهار نظر خود گفته است:« جنگ ما در افغانستان به پایان رسیده است، اکنون زمان آنست که افغان ها در مورد کشور خود تصمیم بگیرند و جنگ خود را پایان دهند.»

تهرانی های قدیم بعد از شنیدن جمله های عجیب می گفتند:«زکی». الان هم باید به جناب نماینده ویژه گفت، زکی! آمدن شما به افغانستان برای آفتاب گرفتن که نبود، بود؟ آمده بودید با طالبان بجنگید و حالا کشور را دو دستی تقدیم طالبان کرده اید و می گوید وقت آن است که افغان ها برای خود تصمیم بگیرند!

می دانید رفتار آمریکایی ها مانند فردی است که بچه ای یتیم را از میان چنگال های گله ی گرگ ها نجات داده و بزرگش کرده و حالا که از آب و گل درآمده، دوباره او را به میان گله ی گرگ می برد و می گوید حالا خودت را نجات بده. اگر می خواستی دوباره او را به گرگ ها بسپاری چرا اصلا نجاتش دادی؟

واقعا الان فکر می کنید که افغان ها می توانند برای خود تصمیم بگیرند؟ نه، نماینده ای که خود اصالتی افغانستانی داری؛ زیر لوله تفنگ، نمی شود تصمیم گرفت و باید گوش به فرمان بود. طالب ها نشان داده اند که زبان شان در مقابل مخالفان تفنگ است و گلوله.

الان چه تصمیمی می شود گرفت؟ انتخابات برگزار کرد؟ کشور را تقسیم کرد؟ هیچ کاری به جز مقاومت و آغاز جنگی دوباره و یا پذیرش حکومت طالبان باقی نمانده است.

طالبان بزک کرده این روزها همان گرگی است که لباس میش پوشیده و به زودی لباس مبدل خود را که جلوی دوربین ها به تن کرده، درخواهد آورد و تبدیل به همانی می شود که بود.

از طالبانی که سراسر تعصب است و پدیده ای به نام عقلانیت و رحم رابطه ای ندارد، چه انتظاری می توان داشت؟ می شود از آنها درخواست دموکراسی و انتخابات آزاد را داشت؟ می شود به آنها گفت که به زنان آزادی بدهید؟ به آنها حق رای و انتخاب کردن و انتخاب شدن بدهید؟

روشن ترین تصویر از حضور طالبان در افغانستان، همانی است که مردم کابل به نمایش گذاشتند. آنها وقتی فهمیدند که طالب ها در راه پایتخت هستند، سریع تصویر زنان که بر روی دیوارهای شهر و آرایشگاه ها نقش بسته بود را پاک کردند. زنان روشنفکر افغانستان به دنبال مفری برای فرار می گشتند.

این رسم جوانمردی نبود. روا نبود ملتی که سال ها رنج و محن را به جان خریده بودند و تازه داشتند تمرین آزادی و روزهای خوب را می کردند این چنین در دستان طالب ها را رها کنید. انفجار فرودگاه کابل نمونه بارزی از این ناجوانمردی بود.

افغانستان روزهای سختی را تجربه خواهد کرد و سکوت جهان در برابر این تلخی، غم انگیز است. سیاست؛ انسانیت را قربانی منافع خود می کند. گاهی به نام مبارزه با تروریسم گاهی به نام پایان جنگ!


دیدگاه ها
/
/
/
/
/
/