به گزارش سرویس تاریخ و فرهنگ پایگاه خبری ساعدنیوز و به نقل از ایسنا:
روز 9 اردیبهشت 1288 هجری شمسی پس از 11 ماه محاصره تبریز توسط قشون دولتی، قوای روس وارد این شهر شدند.
در پی به توپ بستن مجلس شورای ملی به دستور محمدعلی شاه و با حمایت لیاخوف روسی، که به کشته و متواری شدن نمایندگان مجلس، جمعی از خطبا و روزنامهنگاران انجامید، محمدعلی شاه به این نتیجه رسید که پایههای حکومتش تثبیت شده و این موضوع باید به اطلاع والیان کلیه شهرها برسد و باقی نقاط کشور نیز این «تثبیت» و شروع «دوران تازه» را به رسمیت بشناسند. این چنین بود که وی با ارسال تلگرافهایی به شهرهای مختلف که خبر از پیروزی وی بر مشروطهخواهان میداد، همگان را به پیروی از حکومت مرکزی دعوت کرد.
همزمان با شروع انقلاب مشروطه در تهران و گسترش آن در سراسر کشور، مجاهدین و آزادیخواهان آذربایجانی و قفقازی به فرماندهی ستارخان و باقرخان در حمایت از مشروطیت قیام کردند و در مقابل قوای 35 تا 40 هزار نفری اعزامی از مرکز و خوانین محلی به فرماندهی عبدالمجید میرزا عینالدوله که برای سرکوبی قیام تبریز اعزام شده بودند به شدت مقاومت کردند.
میان نیروهای دولتی حامی محمدعلی شاه و آزادیخواهان درگیری پدید آمد، آزادیخواهان شهر را به تصرف خود درآوردند، عینالدوله و سپاهیانش را به عقب راندند و از تسلط آنها به شهر ممانعت کردند. در پی این اتفاقات نیروهای دولتی، تبریز را به محاصره درآوردند و مانع رسیدن آذوقه به شهر شدند. قحطی شدیدی شهر را فرا گرفت به طوری که مردم شهر برای نجات از مرگ، از برگ درختان و علفهای بیابان استفاده میکردند و بسیاری از آنها در همین دوره بر اثر شدت گرسنگی جان باختند. با همه اینها، مقاومت مردم و مجاهدان آذربایجان به رهبری ستارخان و باقرخان، حدود 11 ماه ادامه یافت. در این مدت زندگی بر مردم بسیار سخت و طاقتفرسا گذشت تا اینکه قرار بر این شد تا نمایندگان دولتهای روسیه و انگلستان، به ظاهر برای حفظ جان اتباع خود در تبریز وارد این شهر شوند.
این چنین بود که سپاهیان روس در تاریخ نهم اردیبهشتماه 1288 وارد تبریز شدند و راه جلفا را برای ورود آذوقه باز کردند. در نتیجه محاصره تبریز به پایان رسید و سربازان دولتی و خوانین محلی مخالف مشروطیت از اطراف شهر دور شدند.
همزمان با ورود سربازان روسی در تبریز، موقعیت برای مبارزانی چون ستارخان و باقرخان سخت و خطرناک شد. آنها به اتفاق جمعی دیگر از سران آزادیخواه به قنسولگری عثمانی پناهنده شدند. سپس تحت فشار روسها و توسط مخبرالسلطنه از تبریز اخراج و بنا بر دعوت آیتالله محمدکاظم خراسانی به همراه جمعی از مجاهدین در روز هشتم ربیعالاول 1328 هجری قمری به تهران مهاجرت کردند. در همین حال روسها که در اردیبهشتماه 1288 برای حفظ جان اتباعشان وارد تبریز شده بودند تا هنگام انقلاب کبیر روسیه و سقوط حکومت تزارها - یعنی حدود هشت سال بعد - در تبریز باقی ماندند.
