بر خلاف کلیشه رایجی که می گوید انتخابات مجلس در ایران متاثر از متغیر های محلی است، پایتخت و تحولات سیاسی آن نقش مهمی در انتخابات مجلس دارند. متمرکز بودن نظام سیاسی باعث شده است سیاست استانی یا ایالتی در ایران ضعیف باشد در حالی که مثلا در اندونزی یا برزیل یا آمریکا تمرکز زدایی یا فدرالیسم زمینه ساز ظهور سیاست و سیاستمداران ایالتی شده است که بعضا در سیاست ملی هم نقش آفرینی می کنند.
فقدان سیاست استانی در ایران تاثیر پذیری انتخابات مجلس از پایتخت و تحولات سیاسی آن را دو چندان کرده است. هر زمان تنور انتخابات در تهران گرم شود به تبع آن در استان های مختلف هم مشارکت بالاتر می رود و بر عکس. دومین متغیر موثر بر رفتار انتخاباتی در مجلس سطح توسعه یافتگی استانهاست. هر چه این سطح بالاتر باشد الگوی رای دادن به الگوی رقابت سیاسی نزدیک تر می شود. این الگو در استان هایی مثل اصفهان، خراسان رضوی و فارس و آذربایجان شرقی دیده می شود.
در مقابل در استان هایی که سطح توسعه یافتگی آنها پایین تر است، میل به رقابت سیاسی در آنها کمتر می شود. در نتیجه متغیر های اجتماعی یا اقتصادی در آنها پررنگ تر می شود.مثلا وقتی به استان های واقع در مدار سوم توسعه یافتگی در ایران نگاه کنیم(گیلان، بوشهر، کرمان، آذربایجان غربی) الگوهای رقابت انتخاباتی در آنها متنوع تر از استان های واقع در مدار دوم توسعه است.
وجود تنوع قومی و مذهبی و زمانی هم این تنوع مدل ها را بیشتر می کند.آذربایجان غربی نمونه خوبی در این مورد است. رقابت در حوزه هایی چون اورمیه، نقده و اشنویه ، شاهین دژ و تکاب و حتی سلماس متاثر از متغیر قومی است. سطح متوسط توسعه یافتگی باعث می شود که حتی در مراکز استان ها رقابت کاملا سیاسی نباشد. مثلا در کرمان نمایندگان هر دو جناح سیاسی در مسائل استان همسویی مشهودی دارند. سرخوردگی سیاسی در میان طبقات متوسط در این استان ها در حد مدار دوم و اول نیست ولی قابل توجه است که رشت نمونه بارز آن است.
