به گزارش پایگاه خبری-تحلیلی ساعد نیوز به نقل از فرادید، سال 323 قبل از میلاد، اسکندر مقدونی در حالیکه 32 سال داشت و در اوج قدرت بود، به شدت بیمار شد و بعد از 11 روز ضعف و ناهشیاری، نهایتا در شهر بابل و در قصر نبوکدنصر دوم که بیش از 200 سال قبل از آن ساخته شده بود از دنیا رفت. این اصلا مرگ باشکوهی برای امپراطوری مثل اسکندر نبود.
جسد اسکندر بلافاصله بعد از مرگش توسط ژنرالها و دوستانش در تابوتی طلایی گذاشته شد تا در طی یک تشییع باشکوه به مقدونیه برگردانده و در آنجا دفن شود. اما سرنوشت دیگری برای جسد امپراطور رقم خورده بود. ژنرالهایی که تابوت اسکندر را به همراه داشتند گرفتار کمین شدند! اما گروهی که این حمله را طراحی کرده بودند جزء دشمنان اسکندر نبودند بلکه یاران یکی دیگر از ژنرالهای او به نام پتولمی یا بطلمیوس بودند؛ ژنرالی که بعد از مرگ اسکندر فرمانروای مصر شد.
پتولمی جسد اسکندر را ربود، آن را با خودش به مصر برد و جایی در شهر ممفیس دفن کرد. پسر او با لقب بطلمیوس دوم جسد اسکندر را به شهر اسکندریه انتقال داد که به نام خود اسکندر نامیده شده بود. این مقبره خیلی زود تبدیل به زیارتگاهی شد که رومیان نامداری مثل پمپی، جولیوس سزار، آگوستوس، هادریان و کالیگولا بعدها در سفرشان به مصر به دیدن آن رفتند.
مقبرۀ اسکندر برای قرنها در اسکندریه ماند، پیش از اینکه به کلی ناپدید شود. آخرین کسی که در دوران باستان دربارۀ مقبرۀ اسکندر سخنی گفته، یک خطیب یونانی به نام لیبانیوس در قرن چهارم پس از میلاد است.
محققان نتوانستهاند از روی متون تاریخی، جایگاه دقیق مقبره را مشخص کنند؛ به همین خاطر نظریات مختلفی در این باره ارائه شده است.
