به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری ساعدنیوز، پرچم ایران، بیش از یک پارچه رنگارنگ، آیینهای است از هویت جمعی، تاریخ پر فراز و نشیب و احساس تعلق عمیق ایرانیان به سرزمینشان. این سه رنگ سبز، سفید و سرخ که از دوران مشروطه تا امروز همراه ملت بودهاند، برای بسیاری نماد وحدت در عین کثرت است؛ سبز نشانه خرمی، معنویت و اسلام که ریشه در باور اکثریت مردم دارد، سفید نماد صلح و پاکی و سرخ یادآور خون شهیدان و ایستادگی در برابر تجاوز و ستم. ایرانیان در طول تاریخ، چه در میدانهای جنگ، چه در ورزشگاهها و چه در مراسم ملی مانند 22 بهمن، با برافراشتن و احترام گذاشتن به این پرچم، بارها نشان دادهاند که آن را فراتر از یک نماد سیاسی، بخشی از وجود خود میدانند. این ارادت چنان عمیق است که حتی در لحظات سخت، مانند بازگشت زائران اربعین یا قهرمانیهای ورزشی، ادای احترام به پرچم با شور و احساس همراه میشود و پیوندی میان عرق ملی و باورهای دینی را به نمایش میگذارد.
قصههایی از درفش کاویانی و مقاومت کاوه آهنگر گرفته تا شیر و خورشید دورانهای پیشین و سه رنگ امروز. این قصهها با سوزاندن یا توهین به پرچم از بین نمیروند، بلکه زندهتر و پررنگتر بازنشر میشوند. هر بار که معاندان یا مخالفان تلاش میکنند این نماد را تخریب کنند، ایرانیان با حضور گستردهتر در صحنه، با برافراشتن پرچم در خانهها، خیابانها و حتی خارج از مرزها، نشان میدهند که این بیرق، مالکیت انحصاری هیچ گروه یا حکومتی نیست؛ بلکه متعلق به تمام کسانی است که خود را بخشی از این خاک و تاریخ میدانند. احترام به پرچم در فرهنگ ایرانی، احترام به گذشته مشترک، به خونهای ریختهشده برای حفظ استقلال و به آرمان زیستن در سرزمینی آزاد و سربلند است.
در این آینه، ورزشکار، دانشآموز، مادر، مبارز قدیمی، جوان معترض و حتی منتقد سیاسی، بازتابی از هویت ایرانی خود را مییابند. شکستن این آینه نه تنها بیفایده، بلکه خطاست؛ زیرا آنچه میشکند، نه یک پارچه، بلکه بخشی از روح جمعی ملتی است که هزاران سال با نمادهایش زیسته و هویتش را حفظ کرده. ای کاش هر ایرانی، فارغ از اختلافنظرها، این آینه را با دست محبت نگه دارد و بداند که احترام به پرچم، احترام به خویشتن و به یکدیگر است؛ احترامی که پرچم سهرنگ ایران شایسته آن است و همیشه بوده است.
