به گزارش سرویس سیاست ساعدنیوز، هشتاد و سومین دوره جشنواره بینالمللی فیلم ونیز شاهد رویدادی بیسابقه در حمایت از مردم فلسطین بود. مستند «نازا» که به افشای استفاده ارتش اسرائیل از سیستمهای هوش مصنوعی برای هدف قرار دادن فلسطینیان در نوار غزه میپردازد، در مراسم نمایش افتتاحیه خود با استقبالی تاریخی مواجه شد. تماشاگران و حاضران در سالن، به مدت 25 دقیقه ایستاده به تشویق این اثر پرداختند و رکورد طولانیترین تشویق تاریخ این جشنواره را به نام خود ثبت کردند. ویدیوهای منتشر شده از این مراسم نشان میدهد که حاضران با در دست داشتن پرچمهای فلسطین، همبستگی قاطع خود را با آسیبدیدگان جنگ اعلام میکنند.
در نقطه مقابل این واکنش پرشور بینالمللی و هنری، رفتار لاله مرزبان، بازیگر ایرانی، در هنگام دریافت جایزه مورد توجه و نقد قرار گرفته است. وی در لحظه حضور روی سن، تریبون خود را تنها به مسائل شخصی و هنری محدود کرد و ترجیح داد درباره دغدغههای انسانی سکوت کند. بر اساس گزارشها، او در سخنان خود هیچ اشارهای به جنایات ایالات متحده و همچنین وضعیت آسیبدیدگان و کودکان میناب نکرد؛ انتخابی که در سایه واکنشهای جهانی به فجایع انسانی، با انتقاد رسانههای داخلی مواجه شده است.
این تقابل رفتاری، تفاوت رویکرد در قبال مسئولیت اجتماعی و بحرانهای انسانی را برجسته میکند. در شرایطی که یک جشنواره معتبر اروپایی به بستری برای رساندن صدای مظلومیت فلسطینیان و محکومیت استفاده از تکنولوژیهای مرگبار نظامی تبدیل شده است، انفعال و سکوت چهرههای شناختهشده در برابر مسائل مهم منطقهای و ملی، پرسشهایی را درباره رسالت واقعی هنرمندان مطرح میکند. تشویق طولانیمدت مستند «نازا» نشان داد که فجایع انسانی مرزهای جغرافیایی را درمینوردد و وجدان بیدار جامعه جهانی را به واکنش صریح وامیدارد.
با دیدن این ویدیو و مقایسه این دو رویکرد متفاوت چه حسی به شما دست داد؟ نظرات خود را پایین همین پست بنویسید.
