به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، وقتی صحبت از صدایی میشود که مرز میان زمین و آسمان را کمرنگ میکند، نام غلامحسین بنان بیدرنگ در ذهن تداعی میشود؛ هنرمندی که با طنین باریتونِ گرم و مخملیاش، فصل تازهای در موسیقی دستگاهی ایران گشود.
بنان (10 اردیبهشت 1290 – 8 اسفند 1364) از سال 1306 تا 1347 حضوری مؤثر و جریانساز در عرصه موسیقی داشت؛ هنرمندی تحصیلکرده و آشنا با خط بینالمللی موسیقی (نُت) که عضویت در شورای موسیقی رادیو، تدریس آواز در هنرستان موسیقی تهران و نقشآفرینی در پایهگذاری انجمن موسیقی ایران، بخشی از کارنامه درخشان اوست.
اکنون شنیدن شعر زیبای «نامههای گمشده» با صدای این استاد آواز ایران، فرصتی دوباره است برای غرق شدن در موسیقی اصیل؛ جایی که واژهها با تحریرهای سنجیده و بیان نجیبانه او جان میگیرند و هر مصرع، آرام و باشکوه، در دل مینشیند.
بنان، که از نوادگان محمدشاه قاجار بود، نجابت خانوادگی را با ظرافت هنری درآمیخت و سبکی پدید آورد که هنوز پس از دههها، معیار سنجش آواز کلاسیک ایرانی است.
چون چشمه اشک از دیده ریزم
از پیش چشمت می گریزم
گم کرده ام نامه های تورا
اسرار عشق و وفای تورا
گویی زدستم رفته برون
دامان یارم اکنون
خدا مگذار آبروی عزیزی
فتد در خطر
راز عشق وی از پرده افتد به در آخر
این نامه ها گوهری پربها بود
مظهر عشق ما بود …
خدا مگذار آبروی عزیزی
فتد در خطر
راز عشق وی از پرده افتد به در آخر
این نامه ها گوهری پربها بود
مظهر عشق ما بود …
