به گزارش سرویس چندرسانه‌ای پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، غزل «در حضرتِ کریم، تمنا چه حاجت است» از حضرت حافظ، یکی از لطیف‌ترین و عارفانه‌ترین سروده‌های اوست؛ شعری سرشار از توکل، بی‌نیازی عاشقانه و یقین به کرم معشوق. حافظ در این غزل، با زبانی موجز و پرمعنا، مخاطب را به ساحت اعتماد و تسلیم می‌برد؛ جایی که در پیشگاه کرم مطلق، خواهش و تمنا رنگ می‌بازد و نیاز، بی‌واسطه دانسته می‌شود.
اجرای این غزل با صدای بهشتیِ محمدرضا شجریان، خسرو آواز ایران، جلوه‌ای دیگر به آن بخشیده است. شجریان با تسلط مثال‌زدنی بر ظرایف شعر حافظ و با بیانی سرشار از حس و وقار، روح عرفانی این غزل را جان بخشیده و آن را به تجربه‌ای شنیداری و معنوی بدل کرده است؛ تجربه‌ای که سال‌هاست در حافظه موسیقی ایرانی ماندگار شده است.
خلوت گُزیده را به تماشا چه حاجت است
چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است
جانا به حاجتی که تو را هست با خدا
کآخِر دمی بپرس که ما را چه حاجت است
ای پادشاهِ حُسن خدا را بسوختیم
آخِر سؤال کن که گدا را چه حاجت است
اربابِ حاجتیم و زبانِ سؤال نیست
در حضرتِ کریم، تمنا چه حاجت است
محتاج قِصه نیست گَرَت قصدِ خون ماست
چون رَخت از آن توست، به یغما چه حاجت است
جامِ جهان نماست ضمیرِ منیرِ دوست
اظهارِ احتیاج، خود آن جا چه حاجت است
آن شد که بارِ منتِ مَلّاح بردمی
گوهر چو دست داد به دریا چه حاجت است
ای مدعی برو که مرا با تو کار نیست
اَحباب حاضرند، به اَعدا چه حاجت است
ای عاشقِ گدا چو لبِ روح‌بخشِ یار
می‌داندت وظیفه، تقاضا چه حاجت است
حافظ! تو خَتم کن که هنر خود عَیان شود
با مدعی نزاع و مُحاکا چه حاجت است
«به نظر شما اوج زیبایی و معنا در این اجرای آسمانی استاد محمدرضا شجریان کدام بیت است؟ دل‌تنگی‌ها و حس و حال خود را از شنیدن این غزل حافظ با ما در بخش دیدگاه‌ها به اشتراک بگذارید.»
