به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، وقتی صحبت از صدایی میشود که مرز میان زمین و آسمان را کمرنگ میکند، نام غلامحسین بنان بیدرنگ در ذهن تداعی میشود؛ هنرمندی که با طنین باریتونِ گرم و مخملیاش، فصل تازهای در موسیقی دستگاهی ایران گشود.
بنان (10 اردیبهشت 1290 – 8 اسفند 1364) از سال 1306 تا 1347 حضوری مؤثر و جریانساز در عرصه موسیقی داشت؛ هنرمندی تحصیلکرده و آشنا با خط بینالمللی موسیقی (نُت) که عضویت در شورای موسیقی رادیو، تدریس آواز در هنرستان موسیقی تهران و نقشآفرینی در پایهگذاری انجمن موسیقی ایران، بخشی از کارنامه درخشان اوست.
اکنون شنیدن شعر زیبای «نامههای گمشده» با صدای این استاد آواز ایران، فرصتی دوباره است برای غرق شدن در موسیقی اصیل؛ جایی که واژهها با تحریرهای سنجیده و بیان نجیبانه او جان میگیرند و هر مصرع، آرام و باشکوه، در دل مینشیند.
بنان، که از نوادگان محمدشاه قاجار بود، نجابت خانوادگی را با ظرافت هنری درآمیخت و سبکی پدید آورد که هنوز پس از دههها، معیار سنجش آواز کلاسیک ایرانی است.
خبر از عیش ندارد که ندارد یاری
دل نخوانند که صیدش نکند دلداری
جان به دیدار تو یک روز فدا خواهم کرد
تا دگر برنکنم دیده به هر دیداری
یعلم الله که من از دست غمت جان نبرم
تو به از من بتر از من بکشی بسیاری
غم عشق آمد و غمهای دگر پاک ببرد
سوزنی باید کز پای برآرد خاری
مِی حرام است ولیکن تو بدین نرگس مست
نگذاری که ز پیشت برود هشیاری
میروی خرم و خندان و نگه مینکنی
که نگه میکند از هر طرفت غمخواری
خبرت هست که خلقی ز غمت بیخبرند
حال افتاده نداند که نیفتد باری
سرو آزاد به بالای تو میماند راست
لیکنش با تو میسر نشود رفتاری
مینماید که سر عربده دارد چشمت
مست خوابش نبرد تا نکند آزاری
سعدیا دوست نبینی و به وصلش نرسی
مگر آن وقت که خود را ننهی مقداری
