به گزارش سرویس سبک زندگی ساعدنیوز، بازیهای ویدیویی و شبکههای اجتماعی به گونهای طراحی شدهاند که با ترشح مداوم «دوپامین» (هورمون پاداش و لذت) در مغز، کودک را میخکوب کنند. بر اساس گزارش «انجمن روانشناسی کودک و نوجوان»، کشیدن ناگهانی گوشی از دست دانشآموز یا خاموش کردن ناگهانی تلویزیون، باعث افت شدید و شوکهکننده دوپامین در مغز میشود؛ دقیقا به همین دلیل است که کودک بلافاصله پرخاشگری کرده و واکنشهای عصبی شدیدی نشان میدهد.
برای حل این بحران روزمره که تمرکز و زمان مفید دانشآموزان را میبلعد، نیازی به تنبیه یا فریاد نیست. در دومین روز از پرونده «ترفند طلایی برای مادران دارای فرزند مدرسهای»، به سراغ 4 راهکار علمی و کاربردی رفتهایم تا مدیریت ابزارهای دیجیتال در خانه را به صورت مسالمتآمیز به دست بگیرید.
بزرگترین اشتباه مادران این است که ناگهان وارد اتاق میشوند و میگویند: «گوشی رو بده، وقت تمومه!» روانشناسان پیشنهاد میکنند از تکنیک «پل زدن» استفاده کنید. دو دقیقه قبل از پایان زمان، کنار فرزندتان بنشینید، به صفحه گوشی نگاه کنید و با علاقه بپرسید: «رسیدی به مرحله چند؟ این شخصیتی که ساختی چقدر جالبه!» این کار باعث میشود کودک احساس کند شما در تیم او هستید، نه در مقابلش. پس از این ارتباط کوتاه، انتقال از دنیای دیجیتال به دنیای واقعی بسیار نرمتر و بدون پرخاشگری انجام میشود.
تا زمانی که شما شخصاً پایان زمان بازی را اعلام میکنید، در ذهن کودک تبدیل به «پلیس بد» و مقصر اصلی میشوید. این نقش را به یک ابزار بیطرف بسپارید. از یک تایمر فیزیکی، ساعت زنگدار یا اپلیکیشنهای مدیریت زمان (مثل Family Link) استفاده کنید. به کودک بگویید: «ساعت تنظیم شده، وقتی زنگ خورد یعنی زمان دیجیتال امروز تمام است.» وقتی زنگ به صدا درمیآید، شما فقط یک ناظر هستید و کودک نمیتواند خشمش را روی شما تخلیه کند.
مغز کودک برای خروج از فضای هیجانی بازی نیاز به زمان دارد. هرگز از او نخواهید در لحظه بازی را رها کند. از هشدارهای زمانی استفاده کنید: «پسرم/دخترم، 10 دقیقه دیگه زمان تبلت تمومه.»، سپس «5 دقیقه مونده، کمکم بازیت رو ذخیره کن.» و در نهایت «1 دقیقه تا پایان». این آمادهسازی ذهنی، مقاومت کودک را در لحظه تحویل دادن گوشی به شدت کاهش میدهد.
اگر گوشی را بگیرید و بلافاصله بگویید «حالا برو مشقهات رو بنویس»، قطعا با مقاومت روبرو میشوید. مغز از یک کار بسیار لذتبخش به یک کار سخت و خستهکننده منتقل شده است. یک «فرود نرم» ایجاد کنید. مثلاً بگویید: «وقت گوشی تمومه، بیا تو آشپزخانه این کیک رو با هم تزئین کنیم» یا «بیا 5 دقیقه با هم این پازل رو بچینیم، بعد بریم سراغ تکالیف.» یک فعالیت فیزیکی و بینابینی، خشم ناشی از گرفتن گوشی را خنثی میکند.
شما برای گرفتن گوشی از دست فرزندتان چه روشی دارید؟ آیا تا به حال از تکنیک «آلارم بیطرف» استفاده کردهاید؟ معمولاً واکنش فرزند شما وقتی زمان بازیاش تمام میشود چیست؟ تجربیات و چالشهای خود را در بخش نظرات با ما در میان بگذارید تا فردا راهکارهای شما را بررسی کنیم!
