به گزارش سرویس فرهنگ و هنر ساعدنیوز، در زمان‌های گذشته، انسان‌ها همواره به آراستگی و زیبایی علاقه داشتند و از آنجا که ابزار و لوازم آرایشی مدرن امروزی در دسترشان نبود، برای رنگ کردن مو، سر، ریش، سبیل و همچنین دست و پا از ماده طبیعی حنا بهره می‌بردند. این روش سنتی آداب و تشریفات خاص خود را داشت که در حمام‌های عمومی اجرا می‌شد.
مردم پس از استحمام در بخش شاه‌نشین حمام دور هم جمع می‌شدند و دلاک، مو و دست و پای آن‌ها را حنا می‌بست. از آنجا که رنگ‌گرفتن و تثبیت حنا به چند ساعت زمان نیاز داشت، افراد مجبور بودند ساعت‌ها در گوشه‌ای بی‌تکلف بنشینند و به گفت‌وگو، کشیدن قلیان و تعریف حوادث هفته بپردازند.
این حالتِ انتظار طولانی و سلب‌تحرک فردی که دست و پایش در حنا بود، به مرور زمان به ضرب‌المثلی کنایی تبدیل شد. امروزه وقتی کسی با وعده و وعید، دیگری را وادار به کاری کند و دقیقاً در لحظه حساس عقب‌نشینی کند، می‌گویند «دست طرف را توی حنا گذاشته است»؛ شرایطی که فرد نه راه پس دارد و نه راه پیش.
«تا حالا تو زندگی واقعی کسی "دستت رو تو حنا گذاشته"؟ ماجرای اون روزت رو برامون تو کامنت‌ها بنویس!»
