به گزارش سرویس فرهنگ و هنر ساعدنیوز، در روزگاران قدیم، دو گدا در دو سوی دروازه کاخ سلطان محمود غزنوی مینشستند که یکی با زبانبازی و تمجید از بزرگان درآمد کسب میکرد و دیگری در سکوت و آرامش در گوشهای مینشست. هرگاه گدای چاپلوس دوستش را به تملق تشویق میکرد، گدای ساکت در پاسخ میگفت که کار را باید خدا درست کند و سلطان محمود در این میان کارهای نیست.
روزی این گفتگو به گوش سلطان رسید و او که از این حرف خشمگین شده بود، تصمیم گرفت با قرار دادن الماسی گرانبها در شکم یک مرغ و فرستادن آن برای گدای چاپلوس، نشان دهد که همهکاره چه کسی است. اما از قضا، گدای متملق که پیشتر با بوقلمون ارسالی وزیر سیر شده بود، مرغ الماسی را به دوست ساکت خود بخشید. گدای ساکت با یافتن الماس در حین خوردن غذا ثروتمند شد و با گفتن این جمله که شاید فردا دیگر او را نبیند، از دوستش خداحافظی کرد و رفت.
فردای آن روز، وقتی سلطان محمود گدای چاپلوس را همچنان در جای خود دید و متوجه شد که او مرغ را به رفیقش داده است، ابتدا خشمگین شد اما سپس خندید و حقانیت حرف گدای ساکت را پذیرفت. این ضربالمثل امروزه زمانی به کار میرود که فردی بیش از حد به قدرت و کمک دیگران تکیه کند، در حالی که سرنوشت و گشایش کارها در نهایت تنها به خواست خداوند توانا بستگی دارد.
قدرت خدا یا قدرت بندههای خدا؟ به نظر شما سرنوشت ما چقدر به آدمهای اطرافمون بستگی داره؟ منتظر خوندن نظراتتون هستم.