نگاهی به شاهکار معماری که از دل ایده‌ای دیوانه‌وار سر برآورد؛ جایی که مرز میان طبیعت، معماری و مقوا گم می‌شود + عکس

به گزارش سرویس دکوراسیون ساعدنیوز، در دورانی که تولید آثار هنری بیش از هر زمان دیگری به سمت خودکارسازی و هوش مصنوعی پیش می‌رود، شیوه کار ژوسپن ارزشی متفاوت پیدا کرده است؛ زیرا هر سطح از آثارش رد زمان، تلاش و دست هنرمند را در خود حفظ کرده است.

در نگاه نخست، آثار ژوسپن چنان به نظر می‌رسند که گویی از چوب، سنگ یا صخره تراشیده شده‌اند. جنگل‌هایی متراکم با مسیرهای تاریک، خرابه‌های معماری که از دل غارها سر برآورده‌اند و فضاهایی که در آن‌ها طبیعت و معماری در هم تنیده شده‌اند، جهانی میان واقعیت و رؤیا می‌آفرینند.

اما با کمی دقت، حقیقت آشکار می‌شود؛ همه این آثار از مقوای موج‌دار ساخته شده‌اند؛ همان ماده‌ای که معمولاً برای بسته‌بندی کالاها استفاده می‌شود و پس از مصرف دور انداخته می‌شود.

ژوسپن لایه‌به‌لایه مقوا را برش می‌دهد، می‌تراشد، روی هم می‌چسباند و بخش‌هایی از آن را بیرون می‌آورد تا سرانجام منظره‌ای پیچیده و چندبعدی شکل بگیرد. او مقوا را جایگزینی ارزان برای چوب یا سنگ نمی‌داند، بلکه ویژگی‌های منحصربه‌فرد همین ماده را به بخشی از زبان هنری خود تبدیل کرده است. لایه‌های نمایان مقوا در آثار او به پوست درخت، ریشه گیاهان، صخره‌ها، ساختارهای زمین‌شناسی و تزئینات معماری تبدیل می‌شوند.

در هر اثر او، ساعت‌ها و حتی ماه‌ها کار مداوم قابل مشاهده است. جای برش‌ها پنهان نشده و روند ساخت عمداً از نگاه مخاطب مخفی نمی‌ماند. برخلاف بسیاری از شیوه‌های تولید امروزی که بر سرعت و بهره‌وری تأکید دارند، هنر ژوسپن بر صبر، تکرار، تمرکز و زمان استوار است. از همین رو، آثار او تنها درباره نتیجه نهایی نیستند؛ بلکه مخاطب را وادار می‌کنند به روند شکل‌گیری اثر نیز فکر کند.

یکی از ویژگی‌های اصلی آثار ژوسپن، محو کردن مرز میان طبیعت و معماری است. در جهان او، جنگل‌ها به کلیساها شباهت پیدا می‌کنند، غارها یادآور تالارهای تئاتر هستند و ویرانه‌های معماری به نظر می‌رسد دوباره در دل گیاهان زنده شده‌اند.

درختان، ریشه‌ها، ستون‌ها و نماهای ساختمان‌ها در یک فضای خیالی کنار هم قرار می‌گیرند. ژوسپن از باغ‌های رنسانس، بناهای تزئینی دوره باروک و تصویرپردازی رمانتیک از طبیعت الهام می‌گیرد و فضاهایی خلق می‌کند که هم آشنا به نظر می‌رسند و هم غیرممکن.

بسیاری از آثار او تنها مجسمه نیستند، بلکه به صورت چیدمان‌های بزرگ و فراگیر طراحی شده‌اند تا بازدیدکنندگان بتوانند وارد آن‌ها شوند، در میانشان قدم بزنند و خود را بخشی از این جهان‌های خیالی احساس کنند.

آنچه آثار ژوسپن را برجسته می‌کند، تنها مهارت فنی او نیست، بلکه شناخت عمیقش از خودِ مقواست. این شناخت حاصل سال‌ها کار مستقیم با این ماده است.

او به‌خوبی می‌داند مقوا چگونه خم می‌شود، چگونه ترک برمی‌دارد، چگونه لایه‌هایش روی هم قرار می‌گیرند و چگونه می‌توان از همین ویژگی‌ها برای خلق فرم‌های پیچیده استفاده کرد. در آثار او، مقوا تنها یک ماده خام نیست، بلکه به همکاری فعال در فرآیند آفرینش تبدیل می‌شود.

به همین دلیل، ژوسپن به جای آنکه فرم دلخواه خود را بر ماده تحمیل کند، از ویژگی‌های طبیعی مقوا برای شکل دادن به اثر بهره می‌گیرد.