به گزارش سرویس دکوراسیون ساعدنیوز، در سالهای اخیر، سریالهای نمایش خانگی از نظر دکوراسیون داخلی تغییرات قابلتوجهی را تجربه کردهاند. اگر در گذشته خانههای بزرگ، لوکس و پرزرقوبرق بخش مهمی از قاب سریالها بودند، حالا بسیاری از آثار ترجیح میدهند سراغ فضاهایی بروند که برای مخاطب آشناتر و ملموستر هستند. خانههایی که میتوان نمونه آنها را در زندگی روزمره دید و همین موضوع، باورپذیری قصه را افزایش میدهد.
خانه شخصیتهای امیر جعفری و دخترش، با بازی ستایش دهقان، دقیقا از همین جنس است؛ خانهای که بدون اغراق و تجمل، فضایی گرم، واقعی و قابل لمس دارد. در ادامه، مهمترین ویژگیهای دکوراسیون این خانه را مرور میکنیم.
شاید پردههای کرکرهای سالهاست که دیگر جزو ترندهای اصلی دکوراسیون داخلی نباشند، اما استفاده از آنها در این خانه کاملا در خدمت شخصیتپردازی و فضای داستان قرار گرفته است. نکته جذابتر، انتخاب رنگ آبی برای کرکرههای آشپزخانه است؛ رنگی که در کنار نور طبیعی، فضا را از یکنواختی خارج کرده و بدون هزینه یا طراحی پیچیده، به آشپزخانه هویت داده است.
اگر قرار باشد تنها یک ویژگی را بهعنوان عامل اصلی باورپذیری این خانه انتخاب کنیم، بدون شک کابینتهای چوبی یکی از مهمترین گزینهها هستند. برخلاف بسیاری از سریالها که از آشپزخانههای مدرن با کابینتهای فوقلوکس استفاده میکنند، این خانه از کابینتهایی بهره میبرد که بیشتر در خانههای واقعی دیده میشوند. همین انتخاب باعث شده فضای خانه طبیعیتر به نظر برسد و مخاطب راحتتر با آن ارتباط برقرار کند.
پردههای توری پذیرایی یکی دیگر از جزئیاتی هستند که در نگاه اول شاید ساده به نظر برسند، اما تاثیر زیادی بر شخصیت خانه گذاشتهاند. این پردهها لطافت و گرمای خاصی به فضای پذیرایی بخشیدهاند و در کنار آن، حس نوستالژیکی را هم به مخاطب منتقل میکنند؛ حسی که بسیاری از خانههای ایرانی در سالهای گذشته با آن شناخته میشدند.
استفاده از مبلمان طرحدار همیشه ریسک بالایی دارد، زیرا اگر سایر عناصر دکوراسیون با آن هماهنگ نباشند، فضا شلوغ و خستهکننده به نظر میرسد. اما در خانه شخصیتهای امیر جعفری و ستایش دهقان، این اتفاق رخ نداده است. انتخاب رنگهای متعادل در کنار سایر عناصر دکوراسیون باعث شده مبلمان طرحدار به نقطه قوت فضا تبدیل شود؛ هم به خانه شخصیت داده و هم بدون ایجاد حس خفگی، گرما و صمیمیت بیشتری به محیط بخشیده است.
در مجموع، دکوراسیون خانه این خانواده یکی از نقاط قوت قسمت نخست «کوری» محسوب میشود. طراحی صحنه به جای نمایش یک خانه رویایی و دور از دسترس، فضایی را خلق کرده که برای مخاطب آشنا و قابل باور است؛ رویکردی که این روزها بیش از گذشته در سریالهای نمایش خانگی دیده میشود و به طبیعیتر شدن روایت کمک میکند.
به نظر شما هم دکوراسیون واقعی و ساده این خانه، حس و حالش رو به واقعیت نزدیکتر کرده یا ترجیح میدید خانههای لوکس و پرزرقوبرق سریالها رو ببینید؟
