به گزارش سرویس دین و مذهب ساعدنیوز، حرم مطهر حضرت رقیه سلاماللهعلیها در دمشق، همواره مأمن دلشکستگان و عاشقان اهلبیت بوده است؛ فضایی که در آن کوچکی یک مزار، بزرگیِ مصیبتی تاریخی را به رخ میکشد. تصاویری که گاه از فواصل نزدیک یا بخشهای زیرین و پنهان این بارگاه نورانی منتشر میشود، بیش از هر چیز غربت جاری در تاریخ شام را زنده میکند. زائرانی که توفیق حضور در پیشگاه این دختر سهساله را پیدا میکنند، در کنار ضریح مطهر با روضهای مجسم روبهرو میشوند که گویی هنوز صدای نالههای کودکانه کاروان اسرا از دیوارهای آن به گوش میرسد.
تصویربرداری از سنگ مزار اصلی و قدیمی حضرت رقیه (س) که معمولاً دور از چشم عموم و در زیر پوششهای ضریح یا طبقات زیرین قرار دارد، یکی از نادرترین و تاثیرگذارترین لحظات برای هر محب اهلبیت است. این سنگ قبر که دستنوشتهها و حکاکیهای روی آن اصالت و قدمت این آستانه را گواهی میدهند، سند مظلومیت فرشتهای است که در خرابههای شام به دیدار پدر شتافت. کنار زدن پارچههای سبز روی مزار و نمایان شدن این قطعه سنگ متبرک، دل هر بینندهای را به عمق تاریخ کربلا و مصائب پس از آن پرواز میدهد.
بر روی سنگ مزار حضرت رقیه (س)، عباراتی حک شده است که همچون روضهای مکتوب، شناسنامه این بارگاه قدسی محسوب میشوند. نام مبارک ایشان در کنار انتسابشان به اباعبدالله الحسین (ع)، بر روی این سنگ میدرخشد و یادآور این حقیقت است که چطور مزار یک کودک میتواند به قطب فرهنگی و عقیدتی جهان تشیع در قلب شام تبدیل شود. نگاه به این خطوط متبرک و نمایی که کمتر دیده شده، در کنار زمزمههای «یا رقیه»، قلبها را به سمت مرقد مطهرش روانه میکند و پیوندی عمیق میان نسل امروز و شهدای کربلا میسازد.
هر چقدر به این دختر سهساله امام حسین (ع) ارادت دارید و دلتنگ این آستان قدسی شدهاید،، در بخش نظرات یک «یا رقیه (س)» بنویسد و این حس غربت را با دیگران شریک شوید.
ساعدنیوز در فضای مجازی
