به گزارش سرویس سرگرمی پایگاه خبری ساعدنیوز، شاید بارها هنگام خلوت با پروردگار و شمردن نعمتهای بیکرانش، این حس به سراغت آمده باشد که زبان و توان ما قاصرتر از آن است که بتواند حتی شکر یک دم و بازدم را به جا آورد. این احساس نه تنها نشانه ناامیدی نیست، بلکه خود سرآغاز عالیترین مرتبه از بندگی است.
در مسیر سپاسگزاری، ما دو گام اساسی داریم: اصل شکرگزاری و دیگری اعتراف به تقصیر و ناتوانی در ادای کامل شکر. جالب است بدانیم که اعتراف به عجز، خود زیباترین مکمل برای کامل شدن شکر ماست.
هیچ بندهای قادر نیست نعمتی را آنطور که شایسته ذات اقدس الهی است ستایش کند. پس هرگاه احساس کردی شکرت کامل نیست، با دلی آرام و خاضع رو به آسمان کن و صادقانه بگو:
«خدایا! این بضاعت اندک و در توان من است. تو بر من منّت بگذار و با بزرگواریات، همین شکر ناقص و بیمقدار مرا به لطف خود بپذیر...»
خداوند کریمتر از آن است که بندهای با زبان عجز و اعتراف به درگاهش بیاید و دست رد به سینهاش بزند. او نگاه پاک و دل شکسته تو را میبیند، نه وسعت عملت را.
شکرگزاری معامله پایاپای نیست، بلکه ابراز بندگی و عشق است. وقتی ضعف خود را در برابر کرم بیکران خدا میپذیریم، شکر ناقص ما به لطف نگاه پروردگار کامل و قبول درگاهش میشود.
کال تو اکشن (دعوت به تعامل)
✨ امروز نوبت توست: همین حالا چشمانت را ببند، یک نعمت بزرگ یا کوچک زندگیت را به یاد بیاور و با تمام وجودت در کامنت بنویس:
👇
«خدایا شکرت؛ این تمام بضاعت من است، به کرمت از
من قبول بفرما 🤍»
✨ امروز نوبت توست: همین حالا چشمانت را ببند، یک نعمت بزرگ یا کوچک زندگیت را به یاد بیاور و با تمام وجودت در کامنت بنویس:
👇
«خدایا شکرت؛ این تمام بضاعت من است، به کرمت از من قبول بفرما 🤍»
