به گزارش سرویس سرگرمی پایگاه خبری ساعدنیوز، در روزمرگیهای پر از اضطراب و دغدغه، همه ما لحظاتی را تجربه میکنیم که به دنبال یک پناهگاه برای بازیافتن حال خوبمان هستیم. اغلب فکر میکنیم برای آرامش باید همه چیز مطابق میل ما پیش برود، اما حقیقت این است که سرچشمه آرامش، در نحوه نگاه و پیوند ما با پروردگار نهفته است.
امیرعلی نبویان در سخنان تأملبرانگیز خود اشاره میکند که در لحظات دشوار و برای بهبود حال روحیاش، به خلوت و نماز پناه میبرد. نمازی که پیش از هر چیز، یادآور یک حقیقت بنیادی است: آگاهی محدود ما در برابر حکمت بیانتهای جهان.
او به زیبایی یادآوری میکند: «خیلی چیزها هست که ما متوجه چراییشان نمیشویم؛ گاهی امری که در نگاه اول بد و ناگوار به نظر میرسد، در باطن خود نعمتی بزرگ و هدایتی پنهان است». شکرگزاری واقعی یعنی تسلیم در برابر این نگاه عمیق؛ یعنی درک این موضوع که ورای ظاهر دشوارِ اتفاقات، خیری در جریان است. وقتی دل به حکمت پروردگار میسپاریم، به جای گله و ناامیدی، زبان به سپاس باز میکنیم: «شکر کن و بگذر ازش».
شکرگزاری صرفاً سپاس برای اتفاقات خوشایند و آسان نیست؛ عیار واقعی شکرگزاری در پذیرش اتفاقاتی مشخص میشود که هنوز راز و زیبایی پنهانشان را درک نکردهایم. با سپاسگزاری و رها کردن دلنگرانیها، قلب ما سبک میشود و آرامش عمیقی جای تشویش را میگیرد.
امروز چشمانت را ببند و به یکی از اتفاقاتی فکر کن که این روزها تو را نگران یا دلگیر کرده است؛ از صمیم قلب بگو: خدایا شکرت برای خیری که هنوز در این ماجرا نمیبینم.
برای جاری شدن انرژی مثبت شکرگزاری در زندگیت در قسمت کامنتها بنویس:
خدایا حکمتت را شکر
