به گزارش سرویس سرگرمی پایگاه خبری ساعدنیوز، گاهی در پیچوخم زندگی، زیر بار مشکلات خم میشویم و فراموش میکنیم که منبعی بینهایت برای گشایش کارهایمان وجود دارد. حقیقت شکرگزاری این است که بدانیم داراییهای ما محدود است، اما بخشش الهی انتهایی ندارد. دقیقاً مثل بچههایی که ترجیح میدهند بزرگترها با دستهای پرمهر و بزرگ خودشان به آنها ببخشند، ما هم باید با شکرگزاری، همهچیز را به دستهای بزرگ خدا بسپاریم.
امیرمهدی ژوله در خاطرهی شنیدنیاش از «حاجاکبر» به نکتهای عمیق اشاره میکند؛ داستانِ کیسهی آجیلی که بچهها میگفتند: «بابا خودت بردار، دست خودت بزرگتره!» منظور این است که بچهها میخواستند حاجاکبر با دستهای بزرگ خودش به آنها آجیل بدهد، چرا که دستهای بزرگتر مساوی بود با سهم بیشتر و پرتر. شکرگزاری واقعی در زندگی ما نیز دقیقاً همین معنا را دارد. وقتی کارد به استخوان میرسد و به نقطهی استیصال میرسیم، اگر با شکر و سپاس، همهچیز را به دستهای پرقدرت و بزرگ خدا بسپاریم، او با کرم بینهایت خودش چنان به ما میبخشد که از جیب و زندگیمان سرریز میکند. شکرگزاری یعنی اعتراف به اینکه دستهای ما برای دریافت نعمت کوچک است، اما دستهای پروردگارمان آنقدر بزرگ است که روزیمان را به سرریز میرساند.
شکرگزاری یک کنش ذهنی ساده نیست؛ شکرگزاری یعنی دست از ناامیدی برداشتن و امید داشتن به دستهای بزرگ و بخشندهی خدا. وقتی با قلبی مطمئن شکر میکنیم و همهچیز را به او میسپاریم، ایمان داریم که او از خزانهی بیکرانش چنان به ما عطا میکند که نهتنها کم نمیآوریم، بلکه نعمتهایش در زندگیمان لبریز خواهد شد.
برای جاری شدن خیر و برکت بیحساب در زندگیت و سپردن همهچیز به دستهای بزرگ خدا از طریق شکرگزاری، همین الان کلمه «شکر» رو برامون کامنت کن!
