به گزارش سرویس دین و مذهب پایگاه خبری ساعدنیوز، یکی از پرسش‌ها و شبهات رایجی که همواره در ذهن نسل امروز و به‌ویژه جوانان مطرح می‌شود، فلسفه استمرار و تکرار روزانه فرایضی همچون نماز است. بسیاری با این پرسش چالش‌برانگیز که «این اعمال چه دردی از زندگی ما دوا می‌کند و چه لزومی به تکرار هر روزه آن‌هاست؟» روبرو هستند. استاد حسین الهی قمشه‌ای در سخنرانی تأثیرگذار خود، با نگاهی عارفانه و روان‌شناختی به کالبدشکافی این دغدغه پرداخته و پاسخی عمیق به چرایی نیاز انسان به این اتصال معنوی ارائه می‌دهد.
این استاد برجسته ادبیات و فرهنگ، تصویر انسان معاصر در طوفان کار و مشغله‌های روزمره را به نقاشی‌های سوررئالیستی و پرآشوب «سالوادور دالی» تشبیه می‌کند؛ جایی که آدمیزاد از هر سو تحت فشار نیروهای متضاد قرار گرفته و وجودش قطعه‌قطعه و منشق می‌شود. منجنیق‌های روزگار از هر طرف در حال کشیدن گوشه و کنار روح و روان انسان‌اند و او را در میان هیاهوی جهان گم می‌کنند. در این میان، ما انسان‌ها غالباً در نقطه‌ای غیر از کانون عشق و آرامش واقعی قرار داریم و در خواب غفلت مانده‌ایم.
از منظر الهی قمشه‌ای، نماز دقیقاً همان اکسیری است که بساط این پراکندگی‌ها را جمع می‌کند. این فریضه فرصتی کوتاه اما ژرف است تا انسان پس از ساعت‌ها غوغای بیرون، صبح‌هنگام یا در طول روز، چند دقیقه‌ای به شست‌وشوی روح و گفت‌وگوی درونی بپردازد. این‌گونه است که نماز، شیرازه از‌هم‌پاشیده وجود انسان را بار دیگر منسجم کرده و او را به خویشتنِ خویش بازمی‌گرداند.
دکتر حسین محی الدین الهی قمشه ای در 14 دی ماه 1318 در تهران به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی، متوسطه و دانشگاهی را به ترتیب در دبستان دانش، دبیرستان مروی و دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه تهران به پایان برد و نیز تحصیلات حوزوی و سنتی را نزد پدر، استاد فقید مهدی الهی قمشه ای و استادان دیگر دنبال کرد. سپس به کار تدریس در دانشگاه تهران و سایر مراکز آموزش عالی در داخل و بعدها خارج کشور پرداخت و در کنار آن به تالیف و ترجمه در زمینه عرفان و ادبیات و زیبایی شناسی مشغول شد. قریب یک سال نیز ریاست کتابخانه ملی ایران را عهده دار بود.
