به گزارش سرویس فرهنگ و هنر ساعدنیوز، در این شعر، شاعر با لحنی اندوهگین و معترض از بیعدالتیِ سرنوشت سخن میگوید. او «گل» را نمادی از معشوق، عشق یا چیزی ارزشمند میداند که با رنج و محبت فراوان پرورش داده و حتی با اشکهای خود آن را آبیاری کرده است؛ اما در نهایت شخص دیگری از ثمره و زیبایی آن بهرهمند شده است. شاعر از خدا میپرسد که آیا رواست کسی زحمت پرورش گل را بکشد، ولی دیگری گلاب آن را به دست آورد؟ بنابراین، مضمون اصلی شعر حسرت، ناکامی در عشق و گلایه از محروم ماندن از نتیجهٔ تلاش و فداکاری خویش است.
گلی که خود بدادم پیچ و تابش
به اشک دیدگانم دادم آبش
درین گلشن خدایا کی روا بی؟
گل از مو، دیگری گیرد گلابش؟
دوبیتی شمارهٔ 72 باباطاهر
حامد عسکری زاده یا به اختصار حامد عسکری (متولد 10 خرداد 1361 در شهر بم، استان کرمان) شاعر، نویسنده، ترانهسرا و روزنامهنگار است که در سالهای اخیر به حیطه اجرا نیز وارد شده و مجریگری هم میکند. عسکری شعر گفتن را از همان دوران نوجوانی آغاز کرد. اشعار و دفاتر شعر متعددی از این شاعر جوان منتشر شده است. حامد عسکری در یکی از محفلهای ادبی با نفیسه صادق پور آشنا شد و این آشنایی به ازدواج انجامید. همسر او نیز در حوزه شعر و نویسندگی و اجرا فعالیت دارد. حاصل این ازدواج دو فرزند به نامهای باران و محمدنیکان است.
این شعرخوانی اثرگذار را تماشا کنید و برای ما بنویسید؛ آیا شما نیز تاکنون حقیقتِ تلخِ این دوبیتی باباطاهر را در زندگی لمس کردهاید؟
ساعدنیوز در فضای مجازی
