عاشقانه‌ای بی‌همتا از احمد شاملو که ناهید مسلمی را به عمق حسرت برد؛ مبادا که گفته باشی دوستت می‌دارم + فیلم

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر ساعدنیوز، شاهکار ابدی احمد شاملو با جمله‌ی تکان‌دهنده‌ی «در این بن‌بست دهانت را می‌بویند» آغاز می‌شود؛ شعری که این بار با صدای پر از احساس و سیمای موقر ناهید مسلمی، بازیگر پیشکسوت و محبوب کشورمان، روایتی نو به خود گرفته است. شعرخوانی ناهید مسلمی از این اثر، صرفاً یک شعرخوانی ساده نبود، بلکه اجرای هنرمندانه‌ی زنی بود که انگار تک‌تک واژه‌های «مبادا که گفته باشی دوستت می‌دارم» را با تمام وجود زیسته است. نگاه بارانی و لحن لرزان او در این ویدیوی چند ثانیه‌ای، مخاطب را به سال‌هایی می‌برد که عشق، جواهری پنهان در پستوی خانه بود؛ همان روزگار غریبی که شاملو با شاهکار قلمش آن را جاودانه کرد.

در عصر ویدیوهای پر زرق و برق و گذرا، دست به دست شدن این ویدیو در شبکه‌های اجتماعی نشان داد که اصالت و احساس ناب هنوز هم بیشترین خریدار را دارد. ناهید مسلمی با تکیه بر دهه‌ها تجربه‌ی بازیگری و البته روحی لطیف، توانست روح پنهان در شعر شاملو را آزاد کند. این تصویر، آیینه‌ای تمام‌نما از حسرت‌ها، دلتنگی‌ها و در عین حال، شکوهِ عشق در ادبیات ایران است که تا مدت‌ها از ذهن بیننده پاک نخواهد شد.

شعر معروف «در این بن‌بست» تصویری تکان‌دهنده، نمادین و تلخ از اختناق شدید، سرکوب آزادی‌های فردی و اجتماعی، و حاکمیت فضای وحشت و تفتیش عقاید است. شاملو در این اثر با استفاده از تقابل‌های معنایی عمیق (نظیر نور در برابر تاریکی، ترانه در برابر سکوت، و قصابان در برابر قناری)، جامعه‌ای را ترسیم می‌کند که در آن انسانی‌ترین و زیباترین جلوه‌های زیستن—یعنی عشق، اندیشه، شادی (تبسم) و ایمان (خدا)—جرم تلقی می‌شوند و توسط قدرت حاکم (که در هیئت «قصابان» و «ابلیس پیروزمست» تجسد یافته) به مسلخ برده می‌شوند. ترجیع‌بندِ گزنده و هشدارهنده‌ی «عشق/نور/شوق/خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد»، نشان‌دهنده‌ی استیصال و در عین حال تلاش برای حفظ بقایِ آخرین کورسوهای انسانیت و امید در بطن یک جامعه‌ی بن‌بست و سرمای جانکاهِ سیاسی است؛ جایی که حتی حفظ درون‌مایه‌های پاک انسانی نیز نیازمند پنهان‌کاری در پناهگاه‌های خصوصی خانه است تا از گزند گزمه‌های شب‌پرست در امان بماند.