به گزارش سرویس سیاست پایگاه خبری ساعدنیوز، انتخابات آینده اسرائیل که تا اواخر اکتبر 2026 برگزار میشود، صرفاً یک رقابت سیاسی عادی نیست، بلکه بازتابی از یک بحران عمیق در ساختار حاکمیتی و اجتماعی این رژیم به شمار میرود. در این شرایط که به نظر میرسد پروژه برکناری نتانیاهو کلید خورده است، دیگر دوگانه سنتی چپ و راست در سرزمینهای اشغالی معنایی ندارد. جریان موسوم به چپ صهیونیستی عملاً دچار فروپاشی شده و رقابت اصلی اکنون به تقابلی درونگروهی میان راست دینیـایدهولوژیک به رهبری شخص بنیامین نتانیاهو و متحدان افراطیاش، و راست امنیتیـنهادی به نمایندگی چهرههای نظامی تغییر شکل داده است.
بر اساس تازهترین دادههای نظرسنجیها تا پایان ژوئن 2026، حزب لیکود با افت شدید محبوبیت تنها قادر به کسب حدود 24 کرسی است و در مقابل، حزب تازه تأسیس یاشار به رهبری گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ستاد ارتش، با 22 کرسی به رقیبی جدی تبدیل شده است. ائتلافهای دیگر مانند جریان نفتالی بنت و یائیر لاپید با 17 کرسی و احزاب عربی با 10 کرسی در رتبههای بعدی قرار دارند که این آرایش سیاسی نشان میدهد هیچیک از اردوگاهها توانایی کسب اکثریت 61 کرسی را ندارند و احتمال تداوم بنبست سیاسی بسیار بالاست. با این وجود، کاهش تدریجی اقتدار سیاسی نتانیاهو و آسیب دیدن تصویر او به عنوان یک رهبر بیبدیل، نشان از بازگشت نهادهای امنیتی به مرکز قدرت دارد؛ جایی که افکار عمومی در بحبوحه تنشهای فزاینده به چهرههای نظامی پناه میبرند.
با وجود قطعی به نظر رسیدن تغییرات در کابینه، اختلاف میان نتانیاهو و رقبای او بیشتر بر سر تاکتیکها و شیوه اداره حکومت است تا ماهیت کلی سیاستها و اهداف. تقریباً تمامی جریانهای اصلی بر سر مخالفت با تشکیل دولت مستقل فلسطینی، حفظ برتری امنیتی و تقابل با نفوذ منطقهای ایران اتفاق نظر دارند. تفاوت اصلی در این است که جریان راست مذهبی حاکم به دنبال گسترش سریع شهرکسازی، محدودسازی اختیارات دستگاه قضایی و حفظ معافیتهای نظامی حریدیهاست، در حالی که جریان امنیتی معتقد است تداوم این روند انسجام داخلی را از بین برده و روابط با غرب به ویژه ایالات متحده را دچار هزینههای سنگین میکند. مسأله خدمت سربازی حریدیها اکنون به یکی از شکافهای اصلی تبدیل شده و طبقه متوسط و سکولار دیگر حاضر به پذیرش این معافیتها در شرایط جنگی نیست.
در عرصه سیاست خارجی و مسأله فلسطین نیز تغییرات بنیادینی رخ نخواهد داد و احزاب میانهرو نیز مفهوم مدیریت منازعه را جایگزین حل و فصل آن کردهاند. از سوی دیگر، در حالی که نتانیاهو رویکردی تقابلی در برابر فشارهای واشنگتن اتخاذ کرده، جریان امنیتی بر ضرورت بازسازی روابط و هماهنگی کامل با آمریکا تأکید دارد. در نهایت، اسرائیل اکنون وارد مرحلهای از بحران هویت شده است که حتی با کنار رفتن نتانیاهو، جهتگیریهای کلان آن تغییر اساسی نخواهد کرد و تنها فرمان اداره امور از دست راستهای افراطی و تهاجمی به راستهای امنیتی و عملگرا منتقل خواهد شد.
به نظر شما با توجه به این شرایط، آیا واقعاً دوران نتانیاهو به سر رسیده و استارت برکناریاش خورده است؟ فکر میکنید اگر ژنرالهای نظامی و رقبای امنیتی او روی کار بیایند، تغییری در وضعیت جنگ، سیاستهای منطقه و برخورد با ایران ایجاد خواهد شد یا فقط ظاهر ماجرا عوض میشه و سیاستهای کلی اسرائیل همون میمونه؟
حتماً نظرتون رو بدون تعارف همین پایین برامون کامنت کنید؛ به نظرتون آینده این بحران سیاسی تو منطقه به کجا ختم میشه؟ تکتک کامنتهای شما رو میخونیم و با هم بحث میکنیم!
